De 222 kan weer 50.000 kilometers onbezorgd roetsen

De 222 kan weer 50.000 kilometers onbezorgd roetsen

Tijdens de roeifiets toertocht zag Derk Thijs m’n 222. Hij verzuchtte: ‘wat ik zou ik deze fiets graag een dagje in m’n werkplaats onderhanden nemen’. Deze week greep ik m’n kans. M’n ouwe 222 ging voor groot onderhoud naar Middelburg. Negen jaar geleden kocht ik m’n splinternieuw stalen Thijs 222 roeifiets en sindsdien heb ik hem niet gespaard. Vol gas tijdens de wedstrijden en met (te) zware bepakking op trektocht door Europa. Of gewoon in de buurt woon-werk verkeer. Slechte weersomstandigheden deerde me niet. Het heeft wel wat: roetsen in de regen. Net een roeiboot, maar dan op de weg. M’n wielnaaf vond dat vaak niet zo prettig. In september trof ik zo’n hoosbui, een dag later stond de  freewheel helemaal...

[blog 8-slot] Hangmatters doen het tussen de bomen

[blog 8-slot] Hangmatters doen het tussen de bomen

Aan de drie weken met mezelf op pad kwam nog gezellig eind. Met Ingmar zou ik de laatste dagen samen naar huis roetsen. Ingmar zou Ingmar niet zijn om nog voor een paar verrassingen te zorgen. Toen ik dinsdagmiddag op de staatsbosbeheer camping van Groesbeek kwam, trof ik naast hangmat van Ingmar ook een tweede hangmatslaper. Het bleek Jurjen uit Wijchen te zijn, die via de Facebookgroep ‘Hangmatslapers’ van zijn plannen had gelezen. De sluismeester van Grave had wat dagen vrij en sloot spontaan bij ons aan. Onder de tarp (het regende pijpestelen) werd het een erg gezellige dinsdagavond: verhalen vertellen, muziek luisteren en natuurlijk vloeide het bier rijkelijk. Op ons dooie akkertje verlaten we woensdag de camping, rijden door Nijmegen door het...

[blog 7] De laatste loodjes wegen het lichtst

[blog 7] De laatste loodjes wegen het lichtst

Als roetser die wil opschieten kan je: a. netjes op de beroerde Duitse fietspaden rijden of; b. stiekem dat gladde asfalt van de weg kiezen. Ik was zondagochtend ‘stoute Cor’ en scheurde op m’n tweewielige fitness apparaat zelfs op de autoweg. Dat geintje leverde uren tijdbesparing op en kostte stukken minder krachtinspanning. Over de ‘Sweerman-fietspaden’ is ritje Nassau-Koblenz (30 km) in 3 uur, nu deed ik hem in de helft. Foei, zelfs die tunnel (1 km.) van Bad Ems door de Huhnerberg nam boef-Cor. Gelukkig was het zondagochtend en rustig op de weg en geen ‘polizei’ te bekennen! Rond 12 uur kwam ik in het centrum van Koblenz, maakte een foto van het beroemde beeld, belde met Brigit en vervolgde m’n rit naar het...

[blog 6] Voorbij zijn die bejaardenritjes

[blog 6] Voorbij zijn die bejaardenritjes

Reed ik nog maar op dat zoetsappige Treppelweggetje langs de Donau. Dat waren nog eens tijden. ‘Alles ist voorbei’ zeggen de Duitsers. Nu vervloek ik vaak dat routeboekje van Sweerman, die je langs de rottigste gravelweggetjes stuurt. Gevolg dat ik kriskras de route rij of loop. Want heuveltjes boven de 10% trek ik niet. Na m’n relax-daggie dinsdag bij de Altmuhlsee (25 km. gereden), pakte ik woensdag nog een mooie tocht van 115 km. Een camping niet gevonden, dus tent neergezet bij de Turkse voetbalclub SV Analoly vlakbij Bad Mergentheim. Het was weer een pufhete dag en ik was blij dat ik van de trainer aan de rand van het veld mocht kamperen. Donderdag was de laatste dag van het grote genieten & makkelijke km. (120) maken. Na wat zoeken...

[blog 5] Waar zijn die haringen gebleven?

[blog 5] Waar zijn die haringen gebleven?

Op die Limes-route zitten overal gevaren. Kijk je niet uit, rij je zomaar het ravijn in, zie je die gaten in de weg niet en daar lig je… Is me allemaal bespaard gebleven, alleen vanmorgen ontdekte ik dat er van de zeven haringen er nog maar vijf over zijn. Nu hebben m’n reservespaken ook nog een een nuttig doel. Nee, ik mag niet klagen tot nu toe. De zon schijnt elke dag en de ouwe roets & lijf houden het prima. Hier komt stoere Cor: ‘Gisteren van Regensburg naar Weissenburg geroetst. Dat was 130 km. en alleen het pukkeltje Kesselberg van 13% even moeten lopen’. Regensburg was de enige stad die ik bekeken heb. Was een aanrader van het routeboekje, een Middeleeuwse stad die als een van de weinige Duitse steden de Tweede Wereldoorlog...

[blog 4] De Donau Treppelweg: bejaardenfietspad

[blog 4] De Donau Treppelweg: bejaardenfietspad

Na drie dagen roetsen word ik hem al een beetje zat, dat toeristische fietspad (Treppelweg) dat zo idyllisch langs de Donau loopt. Duizenden bikepackers ben ik tegemoet gereden. Hun windje in de rug en afdalend met de rivierloop, ik ploeterend tegenwind en door die kronkels amper opschietend… De drukte van de stad Wenen heb ik gelukkig kunnen vermijden. Ik nam de noordelijke Donau fietsroute en steek bij Klosterneuburg de Donau weer over, om de zuidelijke te nemen. Na m’n late vertrek was het eigenlijk weer tijd om een camping te vinden, maar dat blijkt geen makkie. Door de Treppelweg zie je alleen de Donau en de decadente huizen die er langs gebouwd zijn, maar mist de stadjes. Amper kans dus om in supermarkten in te slaan. Ook staan er geen bordjes...