Moet ik dat nog wel willen: 200 km. roetsen?

Moet ik dat nog wel willen: 200 km. roetsen?

Goede tradities, ik ben er gek op. Zoals elk jaar het rondje IJsselmeer fietsen op één dag. Die dikke 200 kilometer een uitdaging, die ik ooit een paar keer op de racefiets reed, later op ligfiets. Sinds ik een blije roetser ben, deed ik hem zaterdag voor de vierde keer op de roeifiets. Vanochtend appt Joris, de vriend van Frea: ‘Ha Cor, hoe ging ‘t?’. Met Joris had ik de avond voor deze monsterrit samen mede-roetser Bartel een gezellige bieravond. Zo maakte Joris kennis met de échte roetser-mentaliteit:  fanatiek sporten mag nooit ten koste van de bier inname gaan. Zo vertelde we Joris natuurlijk onze sterke verhalen over het EK-roeifietsen en de uitputtende fiets-vakantietochten. Bijna was Joris overgehaald om ook op z’n racefiets ons...

De roetsende kraai vangt altijd wat

De roetsende kraai vangt altijd wat

Vijf weken lag ik aan de ketting (klussen, etc.) maar vandaag mocht ik weer met de roeifiets naar m’n favoriete vrijwilligerswerk-adres: zorgboerderij ‘Croon & Bergh’ in Burgerbrug.’ Wat ga je vandaag doen daar?’, vraagt mijn lief me bij de ontbijttafel. Het antwoord moet ik Brigit schuldig blijven. Het ritje via de Grote Sloot is al een uitje en ter plekke valt er altijd wel wat te doen. Onder het motto ‘een vliegende kraai vangt altijd wat’, ga ik op pad en beleef een mooie dag. Het avontuur begint al direct als ik langs het Oude Veer rij. Twee zwemmers komen net het water uit. ‘Zo dames is het niet frisjes?’, vraag ik. De meiden zijn bikkels, ze zwemmen normaal in zee, maar vandaag voor het eerst in het...

Lekker zo’n tulpenblaadje van Johanna en John

Lekker zo’n tulpenblaadje van Johanna en John

Als iets me geleerd heeft van de pandemie is dat op veel vlakken het roer om moet. Bollenkweker John Huiberts en zijn lief Johanna in St.Maartensvlotbrug begrepen in 2013 dat het anders moest. Het bedrijf veranderde radicaal van werkwijze en werd bioboer. ‘We verzorgden ons land niet goed, het werd natter in de natte tijd en droger en de droge tijd’ . John stopte met kunstmest en gif en kweekt voortaan biologische bloembollen en het bodemleven is weer gezond. Voor degene die humist Marc Siepman kennen (alle kleine beestjes helpen) is dit bekende kost. Maar 99% van de bollenkwekers blijven telen op de manier zoals ze dat op school hebben geleerd. Grootschalig en niet echt natuurvriendelijk. De vrijwilligers van zorgboerderij ‘Croon en...

Help, mijn Cor is klusser

Help, mijn Cor is klusser

Als doe-het-zelver heb ik bij Brigit een slechte naam. Zo’n prutser wordt nooit wat. Nou kan ik me natuurlijk onmogelijk meten met haar handvaardigheidskwaliteiten. Zij heeft er voor geleerd en ik heb nooit iets anders gedaan dan pennenlikken. Zo hebben we elkaar de afgelopen weken weer wat beter leren kennen tijdens onze klus: verbouwing huis in de Mijnlieffstraat. Ons klushuis Mijnlieffstraat is van oorsprong mijn ouderlijk huis. Vijftig jaar geleden kwam ik er wonen en beleefde er m’n puberteit (altijd lastig). Nadat m’n zus Rennie het huis verliet, kreeg ik twee slaapkamers tot m’n beschikking. M’n werkplek was in het bijgebouwde kantoor, samen met Vader Jaap runde we de CTR. Zo beleefde ik heel wat uurtjes in dit huis, waar mijn...

Ode aan het shaggie?

Ode aan het shaggie?

‘De wereld draait door’, met dit artikel verraste mijn lijfkrant De Volkskrant me maandag. Een duik in het verleden van het shaggie. In de jaren tachtig kostte een pakje shag 1.25 gulden, nu betaal je 15 euro (33 gulden). Dankzij de accijns is tabak een duur luxe artikel, wat mijn zus Rennie niet weerhoudt om er van te blijven genieten. Roken doet ze al vijftig jaar, tot verdriet van haar longen… Rennie afhelpen van haar rookverslaving is een illusie. Ondanks dat haar longarts haar dringend adviseert te stoppen, paft ze gewoon door. Momenteel ben ik met Bart, haar persoonlijk begeleider op Noorderhaven, bezig om haar roken te minderen. Dat is niet makkelijk, dus eerst Rennie maar bewust maken hoe ongezond roken is. Duidelijk te zien, roken hét...

Rolskiën: een vergeten sport herontdekt

Rolskiën: een vergeten sport herontdekt

Elke waardeloze schaatser kan met Salomon langlaufschoenen het ijs op. Het is niet de enige reden dat ik die dure schoenen ooit kocht, want ze zijn ook geschikt om te rolskiën. Een prachtige sport, waaraan ik jaren fanatiek deed. Sinds een paar jaar komen ze echter amper de schuur meer uit, totdat Ingmar mij belde: ‘Ik heb volgende week een rolski-les geboekt, ga je mee…?’. Met Ingmar op pad is natuurlijk altijd gezellig. Toch maar even proberen of ik het rolskiën niet ben verleerd. Zondag was het lekker weer, droog en bijna windstil. Dus ideale omstandigheden om m’n oude liefde weer eens op te pakken. M’n rolski’s rollen gelukkig nog als een tierelier. Via Oudesluis pak ik de Grote Sloot naar Burgerbrug. Een bakkie bij Croon...

Raar dat weer…

Raar dat weer…

Wijze woorden van mijn roetsvriend Wim Huisman:  ‘Lang geleden en kort na mijn diagnose ben ik tot de volgende conclusie gekomen: De zin van het leven is Het Zijn. Oh ja, later kwam ik deze tegen en toen was het plaatje compleet: Leven is het zijn tussen twee eeuwigheden in. Ik ben dus vooral hier en nu en geniet’. Wim schrijft dit terwijl de roller coaster van het leven mij af en toe van de wijs brengt. Tot dat het in februari ging vriezen. Na drie jaar droog te hebben gestaan steekt de schaatskoorts weer op… Het weerbericht van de Volkskrant zegt hele week -10 graden…..wouw dat wordt schaaaaááátsen!!! Donderdag 11-2: sportvriend Theo van Graven appt: ‘En Cor schaatsen geslepen en tas gepakt…. ik wel. Morgen ga ik naar...