Oude kranten, wat moet je met die meuk?

De stoom kwam nog net niet uit haar oren. ‘Het museum heeft het krantenarchief van de CTR Polderbode opgeruimd, het ligt nu te koop bij de Kringloopwinkel’. Brigit heeft de jaargangen 1992 en 1996 (geboortejaren van onze dochters) voor 20 euro p.p. veilig gesteld. Maar wat gebeurd er met de rest?

De historie van het weekblad CTR Polderbode zit vastgekleefd aan onze familie. Na z’n kruideniersleven kwam mijn vader Jaap Zwaag in het krantenleven terecht. Na de verkoop van de winkel in 1974 (hij was nog geen vijftig) kwam hij via de Ondernemersvereniging bij het weekblad CTR. Tot zijn 65^e bleef hij dit werk doen, waarna ik zijn baan in 1992 overnam.

Samen met redactrice Nel Ruigrok maakte we kranten om trots op te zijn. Het waren de gouden jaren in de advertentie verkoop. Nog veel winkels die wilden adverteren en geen concurrentie van internet, dus elke week dikke kranten maken.

Gelukkig heeft Brigit nog wat herinneringen van vroeger veilig gesteld. Bij de kringloopwinkel in Breezand is de hele voorraad ingebonden jaargangen CTR Polderbode terecht gekomen. Kennelijk had het museum Breezand ruimte gebrek of vonden ze het niet nodig om deze voor het nageslacht te waren. Brigit trof er nog elf op de plank. Haar keuze viel op 1992 (geboortejaar Frea) en 1996 (geboortejaar Astrid). Goede keuze, want 1992 was ook precies het jaar dat ik ‘eigen baas’ verruilde in ‘loonslaaf’ bij de krant en o.a. de verkoop van advertenties voor de CTR Polderbode ging doen.

Twintig eurootjes voor elk boek vind ik een tikkeltje veel. ‘Kon je niet onderhandelen, bijvoorbeeld twee voor de prijs van één?’ Ze is nog steeds pissig dat het levenswerk van de familie Zwaag zomaar bij de kringloopwinkel terecht is gekomen. ‘Hou op over die prijs, ik heb er ieder geval een gezellige middag bij de Kerkhofjes aan overgehouden’.

Vriendin José had haar getipt over de boeken en nog vol adrenaline was ze ’s middags op de thee gegaan. Al bladerend kwamen de herinneringen weer boven, de familieberichten, de sportberichten van de triathlon en Dokev atletiek. De jaren negentig, de tijd van onze opgroeiende kinderen en dat de economie als een tierelier draaide.

De volgende dag probeer ik met de voorzitter van het museum Breezand te bellen. Helaas met vakantie. (achteraf bleek het museum had een aantal jaargangen dubbel, die zijn opgeruimd). Dan kijk ik op het digitaal regionaal archief in Alkmaar. Zowel online als op papier zie ik geen CTR Polderbode’s. Oud-collega Harrie appt ‘De ingebonden Duinstreken liggen allemaal in het Regionaal Archief Alkmaar, ze zorgen heel goed voor de ingebonden kranten. Ik heb het voor elkaar gekregen dat een groot gedeelte van De Duinstreek is gedigitaliseerd’, Goed bezig Harrie, oude kranten horen we te bewaren!

Hier vast een digitaal voorproefje:

Na 8 jaar als eigen baas (éénpitter) en 7 jaar in dienst bij m’n vader, leek het mij niet verkeerd om bij een échte baas (Noorderpers) te werken. Gezellig met collega’s dacht ik. Nou dat bleek in het begin toch wel even wennen.

Ons kantoor aan de Mijnlieffstraat werd gesloten en de CTR Polderbode kwam bij drukkerij van Ketel. Hier zat ook het Schager Weekblad. Aart Spruit, een stille verkoper, kende ik en op de administratie Sacha Moens. Verder redacteuren Ruud Staverman en Jack Groenveld en op ons gangetje Anita Lap van de personeelszaken. Een paar deuren verder de opmaak en zetterij van drukkerij van Ketel.

Vooral met deze luitjes kon ik het prima vinden. De opmaak van de krant zat in de overgang van ‘papier’ (dus met mes en lijm (was) werden advertenties op pagina’s geplakt) naar het computer DTP werk. ‘Heb je nog een grafische uitdaging waarop we ons kunnen uitleven?’. Op een A4tje tekende ik voor de Spoorbuurt winkels ontwerp. Elf cirkels en in het hart ruimte voor een algemeen verhaal (zie voorbeeld Spoorbuurt winkeliers). Die CTR advertenties werden dankzij de computer een stuk creatiever. Mijn vernieuwingsdrang sloeg door toen ik de kop van de CTR Polderbode veranderde. ‘Met wie heb je dat afgesproken?’ Met chef Max van der Kerkhof botste het soms. Nadat ik een twee keer achterelkaar vanwege griep me ziek had gemeld, stuurde hij me naar de bedrijfsarts in Hoorn voor controle, terwijl ik ijzersterke sportconditie had.

Het advertentie verkoopwerk kon ik in drie dagen af, want de administratie voor de facturering werd door Sacha overgenomen. Max die samen met Wilco van Wieringen het Helders Weekblad runde, kon mijn hulp goed gebruiken. Met deze amicale mannen klikte het prima. Zelfs de verschijningstijdstip van de CTR werd één dag vervroegd, waardoor ik ook op de dinsdag in Den Helder aan de slag kon.

Begin jaren negentig kreeg ons bedrijf er een geduchte concurrent bij: Rodi Media kwam met de Zondagskrant en kaapte veel advertenties weg. Drukkerij van Ketel dacht met het uitbrengen van ‘De Zon’ de concurrentie aan te kunnen, maar dat werd een misrekening. Dick Ranzijn van Rodi was een échte krantenman. Tot 2015 bleven we met dit bedrijf strijden om uiteindelijk de strijd te verliezen.

Max van de Kerkhof was de eerste die overliep naar de ‘vijand’. Paniek bij onze nieuwe directeur Jan Heij. Hij bedacht het Zondagochtendblad met een beperkte oplage. Verspreiding alleen in de woonwijken en niet in de buitengebieden, dan zijn kosten laag.

Die directeur luisterde niet naar het verkoop-werkvolk die eigenlijk de zondagskrant maar niks vond. Hij besloot dat ik de man was om advertenties te ronselen. Ik weigerde. ‘Dan heb ik geen vijf dagen werk voor je Zwaag’. M’n salaris werd gelijk gekort maar minder werken werd het niet. Wilco kon mijn hulp goed gebruiken, vanwege de opgestapte chef Max. M’n overuren kon ik declareren en na drie maanden kreeg ik weer fulltime baan. Met de nieuwe chef Kees Vriend kon ik het goed worden, maar Kees had niet makkelijk met ons. Ook bij Van Ketel veranderde veel, ze stopte met krantenopmaak. Drukkerij Noordholland in Hoorn kon de CTR er niet bijhebben en tijdelijk ging de opmaak naar het H & R reclame in Zwaag.

Het werken met advertentietijger Wilco (die chef in Den Helder was geworden) ging super. Naast verkopen was hij ook een prima sfeermaker. Wat een mooie tijd brak er aan in het kantoortje aan de Spoorstraat met Margriet Post op de administratie, collega Robert Kranenburg in de verkoop en Ruud Claessen op de redactie. Op kantoor Schagen kreeg Aart Spruit hulp van de vlotte Carla Smit-de Wolf.

Na een paar jaar verwisselde ik Den Helder voor Wieringen want als uitdaging ging ik in de verkoop bij de Wieringer Courant. Carla Smit nam de CTR over. We verhuisden naar Hippolytushoef en ik kon me volledig op het gebied Wieringen en Wieringermeer richten. In het begin een lastige tijd. Het ouderwetse kantoor van voorheen drukkerij Bosker zat in de Hoofdstraat met achterin de opmaak. In korte tijd waren hier meerdere verkopers opgestapt. ‘Hoelang zal die Zwaag het hier volhouden?’ moeten die Wieringers gedacht hebben.

Ik heb nog een poging gedaan om chef te worden van kantoor Hippolytushoef, maar werd afgewezen door directeuren Hans Nijpels en Timo Dijkema. Inmiddels was redactrice Nel Ruigrok gestopt. Zij werd opgevolgd door Marion Lont en later Jacinth van Zaal. Op het kantoortje aan het Kerkplein op Wieringen voelde ik me helemaal thuis. Lekker gemoedelijk met Henk Cornelissen en Sieger de Boer op de redactie en de dames Alexandra van Wieringen, Adri Tijsen en Gré Buis op de administratie.

‘Wil je terugkomen op het kantoor van het Helders Weekblad?’. Directeur Hans Nijpels had in de gaten dat Wilco mijn hulp kon gebruiken en eigenlijk was ik wel toe aan een nieuwe uitdaging. Rikwin van Zanten nam de Wieringer Courant over en ik vertrok naar Den Helder.

Ik weet nog goed de notitie van Wilco op m’n bureau: ‘Leuk Cor dat je ons kantoor ga versterken. Ik kan je helaas niet persoonlijk welkom heten want ben ziek’. Het bleek heel wat erger met hem te zijn. Door de werkdruk was hij overspannen geraakt. Hij bleef een tijdje ziek thuis en ging later op het hoofdkantoor in Alkmaar de verkoop algemeen doen (met Peter van Klink). De vrouwen hadden in Den Helder de macht overgenomen, Sabine van der Vliet werd tijdelijk chef en ook Ans Hermans was weer terug. Na een paar jaar ruilde we ons kantoor aan de Spoorstraat in voor eerste etage van de Helderse Courant. In dit kantoor aan de Prins Hendriklaan beleefde ik mijn mooiste jaren. Het woon-werkverkeer lekker op de ligfiets, terwijl met Renault Kangoo lease auto in Den Helder bleef.

Toen rond 2005 het minder werd in de business, werden de drie kantoren (Schagen, Den Helder en Hippolytushoef) samengevoegd in Anna Paulowna (boven de HuboXL). We gingen fuseren met het dagblad. Leiding gaven Cathy Kerssemeijer voor Schagen en Wilco van Wieringen voor Den Helder. Ik ruilde m’n baan als vertegenwoordiger buitendienst in voor een functie verkoop binnendienst, waarbij mijn laatste hoofdstuk aanbrak, wat ik al beschreef in het blogbericht ‘De op- en ondergang van de TMG’. Eigenlijk waren die laatste jaren een gruwel en kwam die ‘boventallig verklaring’ in februari 2015 als een verlossing….