Raar dat weer…

Raar dat weer…

Wijze woorden van mijn roetsvriend Wim Huisman:  ‘Lang geleden en kort na mijn diagnose ben ik tot de volgende conclusie gekomen: De zin van het leven is Het Zijn. Oh ja, later kwam ik deze tegen en toen was het plaatje compleet: Leven is het zijn tussen twee eeuwigheden in. Ik ben dus vooral hier en nu en geniet’. Wim schrijft dit terwijl de roller coaster van het leven mij af en toe van de wijs brengt. Tot dat het in februari ging vriezen. Na drie jaar droog te hebben gestaan steekt de schaatskoorts weer op… Het weerbericht van de Volkskrant zegt hele week -10 graden…..wouw dat wordt schaaaaááátsen!!! Donderdag 11-2: sportvriend Theo van Graven appt: ‘En Cor schaatsen geslepen en tas gepakt…. ik wel. Morgen ga ik naar...

Schaatspret met hindernissen

Schaatspret met hindernissen

Strompelend als ‘n ouwe man kom ik maandagochtend m’n bed uit. Voor dat schaatsen moet je wat over hebben….. Dit jaar kregen we drie dagen de kans om op natuurijs te schaatsen. Vrijdag reed ik in Giethorn en kwam te vallen op het ijs en moest de dag erop op de blaren zitten. Gelukkig, de blessure viel mee, zondag kon ik op ons Oude Veer nog een dag genieten van de schaatspret. Met mijn sportvriend Theo van Graven had ik donderdag app contact: ‘En Cor, schaatsen geslepen en tas gepakt…..? Morgen ga ik naar Giethoorn, ga je mee?’. Jaáááh, geweldig Theo! Eind februari 2018 schreef ik een bericht over mijn laatste schaatsavontuur. Toen ging ik op m’n ligfiets naar een B&B in Kalenberg en beleefde een aantal prachtige...

De Michaëlshof, paradijs met utopische droomplannen

De Michaëlshof, paradijs met utopische droomplannen

In het buurtgemeenschap Vatrop op Wieringen heeft Stichting ‘De Michaëlshof’ van 1974 tot 2019 bestaan. In 1954 stond op deze plek een vismeelfabriek. Vanaf 2020 is plek overgenomen door ‘Rijk aan het Wad’, die het gedachtegoed in een andere vorm voortzet. De vismeelfabriek kreeg in de jaren zestig veel klachten over de stank van buurtbewoners, waardoor deze in 1971 sloot. Het pand stond jaren leeg, waarna het in 1974 gekocht werd. Bij wind uit zee, hadden omwonenden veel last van de stank die werd veroorzaakt door de stoom die vrijkwam bij het verwerken van visafval. Onder leiding van Michaël Schouwenaar (1944-2018) werd een werkgroep opgericht die met een woon- /werkgemeenschap aan de slag ging.  Geïnspireerd door de toenmalige...

Thank God it’s Monday

Thank God it’s Monday

Er zijn tijden dat ik blij was, dat de werkweek erop zat. Eindelijk vrijdag, genieten van het weekend. De tijden zijn veranderd. Niet dat het weekend beroerd is, maar de maandag is bij mij heilig verklaard: dan is het tuindag bij ‘Rijk aan het Wad’ op Wieringen. Vier jaar was ik op die plek actief, toen het nog ‘Michaëlshof’ heette. Helaas de drijvende kracht Michaël Schouwenaar overleed in december 2018 en zijn landgoed bij Vatrop werd verkocht. Inmiddels ben ik met vijf anderen sinds januari bij de nieuwe eigenaren aan de slag. Dat was in het begin best spannend: het wordt natuurlijk nooit meer zoals vroeger. Het huisje van Michaël is prachtig opgeknapt en van de zomer zijn Marja en Teun er gaan wonen. Marja is mede-eigenaar, beginnend...

Het zijn de mensen die het er toe doen

Het zijn de mensen die het er toe doen

‘Het is de plek die me trekt…’, Met liefde sprak Michaël Schouwenaar over zijn Michaëlshof. Het mileucentrum op een prachtige plek aan de Waddenzee op Wieringen. Zeker, de plek is fabelachtig, maar met die bijzondere mensen erbij is de plek nog veel mooier! Wekelijks rij ik naar Het Rijk aan het Wad (voorheen Michaëlshof), rommelen in de tuin en genieten van het plekkie, de natuur en de mooie mensen die er zijn. Exact hetzelfde is het bij mijn werk in natuurgebied Kruiszwin. Donderdag regende het pijpenstelen helaas geen rietruimen. Maar wij mannen missen elkaar en dus gaat de koffiepauze en appeltaart gewoon door (dit keer bij Hans thuis). Het werken voor en met elkaar wordt nog het beste in de praktijk gebracht bij de antroposofische...

Vrijwilligerswerk buiten, dat houdt me op de been

Vrijwilligerswerk buiten, dat houdt me op de been

Toen ik vijf jaar geleden m’n betaalde werkzame leven afsloot, ben ik niet achter de geraniums blijven zitten. ‘Pensioen, niet doen’, las ik als waarschuwing. Eeuwig op vakantie zijn, lijkt veel leuker dan het is, dus stortte ik me op het vrijwilligerswerk. In maart kwam er bijna een eind aan door de corona lockdown. Plotseling werd ik aan de ketting gelegd. Sinds juli mag ik gelukkig weer erop uit en in de natuur m’n gang gaan. Na het wroeten in de aarde mag Brigit m’n prutkloffie in de was gooien. Minstens de helft van de week doe ik vrijwilligerswerk: lekker buiten in de natuur bezig zijn. Binnen zitten gaat mij slecht af. M’n ijzeren conditie kan ik goed gebruiken met het simpele landarbeiderswerk. Het houdt me gezond en...