De opgang en ondergang van de TMG

De opgang en ondergang van de TMG

Inmiddels is het bijna vijf jaar geleden dat ik boventallig werd verklaard bij mijn werkgever TMG. Gelukkig viel ik niet in het zwarte gat en kan ik mede dankzij de vertrekpremie aardig rondkomen. Maar na 35 jaar krantenwerk (waarvan 23 jaar bij TMG) denk ik nog wel eens aan mijn vorige leven. Eigenlijk was de aanleiding het krantenbericht van vorige week: ‘Telegraaf Media Groep kiest voor naam Mediahuis’. Is er nu echt een eind gekomen aan het bedrijf dat ooit schathemeltjerijk was?

Toen het voorbij was met veel geld verdienen aan dag- en weekbladen en alle digitale initiatieven geld bleven kosten, nam het Belgische bedrijf Mediahuis de TMG in 2017 over. De huis-aan-huisbladen poot (Holland Media Combinatie) had de TMG in 2017 overgedaan aan uitgeverij BDU. Dit bedrijf kon het na 2 jaar ook niet redden en ging in september dit jaar failliet. De enige uitgever die het in Noord-Holland nog redt met gratis weekbladen is Rodi Media, destijds onze grootste concurrent.

De fusie van ons bedrijf (Holland Media Combinatie) met HDC Media, bracht weinig goeds.

De laatste jaren van mijn werk als advertentieverkoper waren geen pretje. De ene reorganisatie volgde naar de andere. Echt mis ging het na de fusie in 2014 met het Noordhollands dagblad. We moesten ook hun manier van werken overnemen. Ze konden het mooi vertellen: ‘niet het product maar de klant stond centraal’. Via ‘klant-eigenaarschap’ kon m’n chef zien welke omzet ik boekte. ‘Werken conform klantenpiramide, begroten, forecasten, pipeline. Verkopen vanuit klantbehoefte, de voispaan. Cross mediale cases scoren. Denk om je weekritme en vergeet vooral niet je werkrapport elke week in te leveren’.

Het kantoor Anna Paulowna reünie, van links af: Marijke Hendriks, Solita Bruske, Lucinda Boots, Henk Cornelissen, Ingrid Stobbe, Wilco van Wieringen, Sabine van Berkum, Marie-José van Sprang, Yvonne Dijkmans en Cor Zwaag.

Ik raakte er aardig overspannen van en twijfelde voortdurend over mijn kunnen. Had ik de afgelopen twintig jaar dan zo verkeerd gewerkt? Toen ik januari 2015 hoorde van mijn boventalligheid, kwam dat bericht als een verlossing… Vervelende bijkomstigheid van het kwijtraken van je werk, is ook het missen van je dierbare collega’s. Met veel van hun had ik een uitstekende band.

Afscheidsfeestje van Rikwin, van linksaf: Joshua Blom, Tiny Reijne, Wilco van Wieringen, Marie-José van Sprang, Rikwin van Zanten, Lucinda Boots en Cor Zwaag.
Het afscheidsfeestje van Rikwin van Zanten op 23-1-2015

‘s Morgens voordat we begonnen samen een bakkie of vrijdagmiddag een afzakkertje. Vooral door de moeilijke laatste jaren werd de persoonlijke band sterker. Ik herinner me nog het afscheid van Rikwin van Zanten. Hij zag de teloorgang aankomen en vond gelukkig een betere baan. Hij kreeg als cadeau een speciale editie Schager Weekblad.

Cor z’n 20 jaar in dienst feestje, van links: Caren Balm en Anika Marees, rechts Harry Oud, Tiny Reijne en Joshua Blom.

Of mijn speciale band met Harry Oud. De man van De Duinstreek (het beste weekblad dat zelfs abonnee’s had), die werd weggepromoveerd naar de Wieringer Courant en dacht: ‘mij krijgen ze niet gek…’.  Of mijn feestje in 2012 omdat ik twintig jaar bij de baas was. Ik mocht tien collega’s uitnodigen voor een etentje maar koos iets geks: ‘varen met onderweg een picknick’.

Een cartoon van het gouden Helders Weekblad team. Boven Robert Kranenburg, Hanke Prijs, Adri Tijsen, Ingrid Stobbe en Ruud Claessen. Onder Ans Hermans, Margriet Post, Sabine van Berkum en Cor Zwaag. Wilco van Wieringen was toen naar vestiging Almaar verhuisd.

De beste tijd uit mijn roemruchte kranten carrière is mijn ‘Helderse tijd’. Ooit nam krantentijger Wilco van Wieringen het chefschap over van Max van den Kerkhof (die naar Rodi ging), waarna gouden tijden voor het Helders Weekblad uitbraken. Wilco wist als geen ander dat een goede werksfeer en werkresultaten hand in hand gaan.

Links mijn vader Jaap Zwaag en rechts Nel Ruijgrok die de strijdbijl begraven en samen de CTR-De Polderbode gaan maken.

Als ik echt terug duik in het verleden, dan denk ik aan de concurrentiestrijd tussen twee weekbladen uit Anna Paulowna: onze CTR (=Jaap Zwaag) en De Polderbode (= Nel Ruijgrok) van drukkerij van Ketel. In 1984 kwam het tot een fusie, mijn vader trad in dienst en ik ging zeven jaar verder als zelfstandig reklameburo (Buro Cor Zwaag). Financieel zouden dat de beste jaren zijn, waaruit ik nu altijd nog de vruchten van pluk.

Achter m’n balie op kantoor in Anna Paulowna Links m’n fax en daarboven m’n luxe telefoon. Rechts m’n rekenmachine, op een ander buro stond m’n electrische typemachine. Computers waren nog lang niet uitgevonden. Ik werkte van 1985 tot 1992 zelfstandig als Buro Cor Zwaag.
Deze advertentie werd gratis als ‘stopper’ in de CTR De Polderbode geplaatst.

2 Comments

  1. Henk van Kuijk
    okt 22, 2019

    Een mooi verhaal! Ik denk evenwel dat er nog steeds ruimte is voor diverse weekbladen in de regio. Want, waarom redt Rodi, met minder aansprekende invulling van redactionele tekst, het wel? Er zullen altijd adverteerders zijn. Ik hoor nu dat bedrijven hun eigen bladen (zoals woonbladen of zorgbladen) gaan uitgeven.

  2. Astrid
    okt 22, 2019

    Leuke om eens zo een terugblik te lezen nu ik wat ouder ben en het beter begrijp! Grappig om die foto van opa te zien maar ik mis dan wel een actiefoto van jou met: ‘Buro Cor Zwaag, zet mens in beweging. Buro Cor Zwaag die doet het zo graag’.

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *