‘Waarom heb je je fietstocht afgebroken, je wilde toch door naar Skagen?’. Op de vrienden appgroep een bericht van Judith. Ze is niet van social-media en was nieuwsgierig hoe het met Ingmar was. ‘Ik wil liever lopend verder gaan in plaats van fietsend. Betekent dat ik er langer over doe, maar dat vind ik niet erg’. Ingmar zijn sponsorfietstocht van Schagen naar Skagen gaat wat anders dan hij had gehoopt. Na een paar dagen roeifietsen werd hij in Friesland ziek. Een week later vervolgd hij z’n tocht op de kuierlatten.
Het zal wat langer duren. Ingmar schrijft: ‘Ik ben op pad. Van Schagen naar Skagen. Op de fiets maar ook te voet. Het wandelen vertraagd zo lekker’. Dat is nog eens flexibel zijn Ingmar! Het voordeel is: dan kunnen we nog langer genieten van je prachtige verslagen…
Zijn drijfveer voor z’n tocht was ook te lezen in Het Nieuwsblad van Schagen. Over de ziekte van zijn moeder Ans en zijn motivatie. Ingmar werd dit jaar 65 en dacht: ‘Ik wil weer op pad en besefte dat ik mijn liefde voor fietsen kan combineren met iets dat écht betekenis heeft’. Met hulp van zijn dochter Victoria startte hij bij Alzheimer een sponsortocht: ‘Iedereen kent wel iemand met Alzheimer. 1 op de 5 mensen krijgt dementie. Ook mijn moeder kampt met deze ziekte en dat raakt niet alleen mij, maar onze hele familie’. Doel: € 2000. Resultaat tot nut toe: € 1.827 opgehaald.
Al veel jaren heb ik het geluk Ingmar te kennen en lift regelmatig mee met zijn reisavonturen. Er over schrijven in woord en beeld lukt hem ook heel aardig. Zijn berichten van de Travel app Polarsteps (deel 1) heb ik gekopieerd en zijn hieronder te lezen.
11 juni – Oostwoud
De kop is er af. Vandaag reed ik de proloog. Een proloog is meestal een kort criterium in een ronde. Bv van de Tour de France. Mijn proloog ging van Tuitjenhorn naar Schagen. Daar koppiestoid met gevulde koeken in de bibliotheek. Met een intermezzo met een fotograaf van de krant. Samen met Cor fietsten we samen op tot voorbij Winkel aan het begin van de Langereis. Daar boog ik af oostwaarts en Cor verder naar het zuiden. Uiteindelijk kom ik via Opperdoes en Twisk aan in Oostwoud in de prachtige moestuin van Nico en Angelique. Nico is op dit moment ook aan het fietsen in België. Achter de Rijen bietjes en lollo rosso sla soorten plaats ik mijn tentje bij een paar appelbomen. Een paradijselijk plekje! Van Angelique krijg ik een Hertog Jannetje en een kop soep en een beetje stamppot andijvie. Allemaal uit eigen tuin. Behalve de HJ dan, maar dat is logisch. En gezellig bovendien, samen hun kinderen en kleinkind. Een ongelooflijk hartelijk welkom. Zo’n proloog bevalt me uitstekend.
12 juni – Balk
Ik vroeg me vandaag af wie Bep Glasius was. Want zo heet de veerboot die me naar Stavoren bracht. Ik ben er nog niet achter gekomen. Waar ik wel achter kwam waren de grote golven dwarsscheeps. Windkracht 4 à 5 Beaufort. Ik raakte in gesprek met een koppel dat 40 jaar geleden in het huwelijksbootje waren gestapt. En nu een uitje maakten naar Stavoren. Ik had mijn Alzheimer T-shirt aan en vertelde wat ik aan het doen was. Heeft u ook een QR-code? Kijk dat zijn interessante vragen die mij gesteld werden. Ik maak gelijk klanten onderweg. Door de hevige deining waren er wel een paar passagiers die even naar buiten gingen voor de frisse neus.(zeeziek!!) In Gaasterland aangekomen koos ik de route door het Rijsterbos. En aangekomen in Balk langs het watertje de Luts had ik er genoeg van. Ik voelde een verkoudheid opkomen. En voelde mij inkakken. Mijn tentje heb ik geplant bij minicamping de Jachtlust-hoeve. Eten, pasta bolognese op de spiritusbrander, en daarna redelijk vlot de slaapzak in. Door de nachtelijke regenbuien ben ik door heen gesnurkt. Overigens had ik hele gezellige buren: Vera en Jaap, met de camper die mij uitnodigde voor koffie voor vertrek in de ochtend.
13 juni – Hemrik
Vanmorgen stront verkouden wakker geworden. Loopneus en blafhoest! Warme havermout gemaakt. Thuis kant en klaar gemengd met melkpoeder, gemalen nootjes en kaneel. Op de koffie bij Vera en Jaap en daarna op roet. Windje 4 meestal in de rug. Dus dat was al goed. Door Sloten heen gefietst. Sloten is een van de mooiste Friese steden. Door de versieringen heen van het dorpsfeest in Oudehaske, een nieuwe woonwijk in Joure waar je lastig weer uitkomt. In Langezwaag verwend bij een boerderij met verse melk-tap. Vooral die karnemelk is door een ringetje te halen. Hele verse! In Hemrik, waar mijn vader woont, lekker afgestapt. Een hete douche is dan zo lekker voor een verkouden kop. Deze dag ook niet een hele lange afstand geroetst. Maar dat geeft niet. Mijn fysieke conditie is nog niet je dat. En bovendien heb ik tijd genoeg. In mijn ritme komen is mijn thema voor de eerste paar dagen.
Mijn reis naar Skagen was voor een week even on hold. Ik had wat problemen met mijn luchtwegen. Slijm ophoesten en heftige hoestbuien tot overgeven aan toe. Ik ben thuis wezen uitzieken en tussendoor ook een allergie test gedaan. Omdat ik cashewnoten niet helemaal vertrouwde. Van notenallergie is kennelijk geen sprake, zo wees de test uit. Inmiddels ben ik weer in Hemrik. Vandaag vervolg ik mijn reis. Maar … ik heb besloten om wandelend verder te gaan. Zo wordt het toch meer een pelgrimstocht. Wandelen is toch het ware pelgrimeren. Ik ben van plan om mijn reisberichten weer actief op te pakken. Ik blijf in actie voor Alzheimer. Van Schagen naar Skagen . Maar vanaf nu te voet. Mijn eerste traject is tot Hamburg over fernwanderweg E9. Door: Ost-Friesland. Moin!!
22 juni – Haulerwijk
Ik heb gewandeld. In mijn rugzak zit alles wat ik nodig heb. Niet meer en niet minder. Met zachte tred kuier ik langs de Opsterlandse Compagnonsvaart door het prachtige heidegebiedje bij Wijnjewoude. Ik passeer Waskemeer. Heb je ooit gehoord van Waskemeer? Waar bij de Herberg , die helaas op maandag dicht is, een boom met een schaduwrijk bankje eronder. Voor de pauze. Ik smeer de smeerkaas van Danish Chef op mijn hartkeks van Beversport. En langs een kanaal waarvan ik de naam even kwijt ben kom ik op een alleraardigst klein SVR campinkje genaamd “fraai” in Haulerwijk. Bij de Poisz scoor ik een pak karnemelk en bonen en droge worst. Morgen wil ik 6 uur opstaan. Want de temperatuur gaat morgen stijgen. Oant moarn!
23 juni – Westervelde
Heerlijk vroeg opgestaan vandaag: 7.15 uur stond ik bepakt en bezakt klaar om te gaan. Het fraaie campinkje in Haulerwijk liet ik achter me. En langs bospaadjes , boerenkarpaden en tussendoortjes kwam ik in Veenhuizen. Dit is een indrukwekkende plek. Lees het boek ‘Pauperparadijs’ van Suzanna Jansen er maar eens op na. Bij het gevangenismuseum hebben ze prima cappuccino. De komoot-app heeft ontzettend veel leuke onverharde paadjes voor me gevonden. Want ik vind eigenlijk dat asfalt voor autobanden is. Gelukkig heb ik mezelf een zachte looptred aangeleerd. Ik neem het asfalt (als het er is) voor lief. In het bos passeer je zomaar een kolonistenkerkhofje. Voor personeel en voor kolonisten. Mijn etappe is gelukkig niet ultralang. In Westervelde hield ik al halt. En zat ik met mijn body lekker in de schaduw de siesta te beleven. Overigens ben ik erg blij dat ik hikingpoles mee heb. Deze hebben meerdere functies onderweg. Niet alleen verbeteren ze je loophouding, betere ademhaling door actief je armen te gebruiken. Maar kunnen ze ook goed van pas komen bij lastige boerderijhonden onderweg. Of om een horzel van je kuiten af te tikken. En last but not least: ik gebruik ze als tentstokken voor mijn Hilleberg tentje. De eigenaar van camping Boslust is een liefhebber van klassiekers. Er staat hier een deux chevaux op het terrein en ook een brandweerwagen. Toen ik hem er naar vroeg zei hij dat hij een jonge vrouw had. Volgens hem dus niet alleen maar klassiekers op het erf.
24 juni – Vries
Woensdag 24 juni. Evengoed is het al flink warm zo rond 7 uur in de ochtend bij het vertrek van het kampeerveldje van familie Brandsma in Westervelde. Hé kijk eens aan, een hunebed nabij Norg. En een achtkantige molen met een bijzonder wieksysteem dat automatisch de snelheid regelt. Hij is uniek! Gelukkig tref ik weer regelmatig bospaden aan maar met ook af en toe paden in de volle zon langs aardappelvelden. Voor die tijd had ik in Norg gelukkig al een pak karnemelk opgeklokt. En wat fruit en ander mondvoorraad bij me gestoken. En water! Veel water! Wandelen bij 30 à 32 graden met een rugzak moet je niet lichtzinnig over denken. Bij aankomst op wat ik dacht een kampeerterrein bleek het terrein inmiddels een huisjespark te zijn. Oftewel recreatiepark, ook wel smurfendorp genaamd. Dat is balen! Toch maar weer doorlopen naar het dorp Vries. Waar ik in de schaduw van grote lindebomen even kon afkoelen. Een fietser die mij op het muurtje zag zitten bij de kerk onder de bomen voorzag me van een elektrolyten-bruistablet voor in mijn bidon. Ik voelde mij verhit en kennelijk zag ik er ook naar uit. Het hielp echt wel goed. Je kan er bijna niet tegen op drinken bij deze temperatuur. In de middag heeft Marieke mij hier opgehaald met de Yaris. Blij!
26 juni – Ureterp
Tijdens de nationale hittedagen heb ik mijn wandelschoenen heel even in de boom gehangen. Ik vind 35 graden bizar heet om te lopen met een rugzak. Met mijn vader, moeder en mijn zus kwam ik terecht op een terras bij een ijssalon in Ureterp. Dat beviel goed. En mijn moeder beviel het ook goed. ‘Ik zit hier goed hoor’ zei ze. Ook heb ik nog enkele hand en span diensten gedaan in de sfeer van ouderenzorg. En bovendien heb ik mijn te warme donzen slaapzak thuis even omgewisseld voor een minder warme slaapzak. Dat was een goede actie. Zondagavond ben ik weer teruggekomen naar Groningen. Per trein.
29 juni – Kropswolde
Ik vervolg mijn voettocht. Van Vries naar Kropswolde door het prachtige landschap van de Drentse A. Een plek met geschiedenis. Niet alleen werd hier ooit een veenlijk gevonden, het meisje van Yde, maar ook vond hier vlakbij bij de Punt de dramatische afloop plaats van de treinkaping. Maar laten we ons even beperken tot mijn voetsporen. Je staat hier ook versteld van de leuke dorpjes die je passeert. Noordlaren onder andere waarna ik via een gravel pad bij een automatisch varend pontje kwam over het Drentse diep. Via de patat en ijstent bij strandje van Meerwijck aan het Zuidlaardermeer kwam ik al gauw bij mijn eigen tent. Op de wat rommelige camping La Luna. De camping heeft iets van een Tiny House kamp. En door alle snuisterijen en dingen die er te koop staan heeft het iets weg van het tijdschrift de Happinez. Maar geen beheerder te bekennen hier. Alles moet betaald worden per QR-code. Er staat hier op het terrein ook een Belltent en een tipi waarvan je bij de blik er de tranen van in de ogen schieten. Zo onverzorgd en lelijk zie die er uit. Groen en grijs van alg en zwarte schimmel. Geef mij mijn eigen tentje maar.
30 juni – Muntendam
Op tijd de tenenschoenen aan en… lopen maar! Ik laat mezelf verrassen door het Groningen landschap. Langs de buitenrand van Hoogezand waar er bossen zijn aangelegd. Het Drevenbos en later het Tripsbos. Met erg veel stormschade van de laatste onweersbuien met windstoten. Een dorp met de naam Tripscompagnie. Ik heb het niet verzonnen, maar het bestaat echt. Ik denk onder het lopen voortdurend aan het liedje van Drs.P over strokarton. Ik moet het nodig weer eens opzoeken. Bij de Heemtuin van Muntendam moet hier maar eens blijven. En er is zelfs een fijn tentplekje. De Heemtuin is een soort van veenlandschapspark. Dit gedeelte van Groningen was ooit hoogveen wat later ontgonnen en afgeturfd is. Tot op de zandlaag aan toe. Hier zie je nog een piepklein stukje van hoe het veen er uit heeft gezien. Voor een bezoek aan de Plus in het dorp kreeg ik van de beheerder een fiets te leen. Tof! De keuze om mijn tocht naar Denemarken verder te voet te doen is omdat ik het fijn vind om alles te vertragen. Ik voel me dan minder verkeersdeelnemer en wat meer natuurliefhebber. En lopend krijg ik ook wat meer ruimte om op mijn eigen gedachten te kauwen. Fitness of the witness!
1 juli – Oude Pekela
Muntendam heb ik achter me gelaten. Via het gehucht Meeden en een open gebied vol met aardappelvelden , zie de dikke vette onweersbui die ik daar op mijn kop kreeg met echt veel dikke druppels. Uiteindelijk via bospaadjes en langs een zonnepanelenweide in Oude Pekela aangekomen. In die bospaadjes wemelde het van de steekvliegen. Niet zo handig van mij dat ik in een korte broek liep. Met mijn hoed mepte ik er op los . En gewoon doorlopen, dat helpt ook. Oude Pekela doet me ook aan Gorredijk denken. Een lange gracht met aan weerskanten huisjes en karakteristieke panden. En er is ook een Hema in het dorp. Bij een bakkerij lekker aan de koffie gezeten. En daarna door gestiefeld naar ‘Zomers Buiten’ een SVR Camping.
2 juli – Bellingwolde
Het was me weer een dag. Ik heb gelopen van Bronsveen naar Blijham en verder naar Bellingwolde. In Blijham was er volgens de Komoot-app een ‘Jemig de pemig-park’. Maar ik kan het niet direct vinden. Ik vermoed dat Koos Koets ons een poets wilde bakken. Wel was er een treurbomen-arboretum en een monument van een neergestorte Lancaster die in de oorlog de kerktoren van Blijham heeft ontpunt. Daarna volgde een traject over een grasdijk met gras tot aan de liezen. Wel erg mooi met vogelgeluiden links en rechts zoals rietzangers en karekieten. Op en top een Gronings landschap. Ruimte en rechte lijnen. En wolken die nooit hetzelfde zijn. Het woei lekker dus had ik vandaag geen last van steekvliegen en horzels. Wel regen. Tot aan café ‘Veendiep’ met oorverdovend lekkere schuimtaart. Na de taart struinde ik door Bellingwolde via de plusmarkt naar ‘Rigtersheert’, mijn kampeerboer van vandaag. Een bezoek aan het MOW-museum heb ik ook niet overgeslagen. Een intiem klein museumpje met een moderne kunstexpositie over geworteld. Bellingwolde is een mooi dorp met een klinkerstraat en statige herenhuizen. Een gevel van een bakkerij van weleer. Het gaat niet snel dat wandelen maar wel heel erg de moeite waard. Een van mijn inspirerende wandelaars uit het verleden is Alfred Wainwright. Hij maakte schitterende boekjes over onder andere de fells in Yorkshire en Lakedistrict (UK) met zelf getekende kaartjes. Een van zijn beroemde quotes is if you do not enjoy your walk, you’d better stop immediately . Of zoiets dergelijks.
3 juli – Bad Nieuweschans
Onder de groene linde. Met mijn rode tentje in Nieuweschans.Vanuit Bellingwolde liep ik door de bosjes van Leth tegen een kanaal aan. Ik zag er een ree naar de overkant zwemmen. En een hele lange grasdijk volgde er naar het noorden. Een kudde schapen liep voor me uit. Niet dat dat nodig was maar dat deden ze gewoon. Onderweg passeerde ik nog een plek waar een verdronken dorp onder de zeeklei verborgen lag. Houwingerham is in de 17e eeuw verzwolgen door de Dollard. De fundamenten van 2 stenen huizen en een kerk zijn er gelokaliseerd. Aangekomen in Nieuweschans, bekend van de tophit van Elsje de Wijn in de jaren 60 ‘Jans Pommerans uit Nieuweschans’ en ook bekend vanwege de thermen. Daarom heet het eigenlijk ook Bad Nieuweschans. Een Groningse lekkernij die ik nog moet proeven zijn de eierballen. In Amsterdam ook wel gehaktbal kiekeboe genoemd. Een gekookt ei in een gehaktbal. Dus op naar de eierballen! De trein van Groningen eindigt ook in Nieuweschans. Dat is tijdelijk want een aantal jaren terug is er in Weener, hier 12 km verderop in Duitsland , een vrachtschip tegen de spoorbrug gevaren. Dus sindsdien rijden er bussen tussen Nieuweschans en Leer.
4 juli – Leer
Vandaag heb ik besloten om een light walk te doen. Ik bedoel vandaag wandelen met een dagrugzak. Immers je kan vanuit Leer heel makkelijk met de bus terug naar Bad Nieuweschans. Via de Charlottenpolder naar Bunde. Een pracht van een molen staat daar zeg! Daarna door Weener heen . Met een dot van een haventje. En natuurlijk gibt es da auch café im hafen. Tol!! Langs de Ems gelopen door de schapenpoep heen over een betonnen fietspad. En af en toe even kijken over de dijk heen naar het fors stromende water van de rivier. Hier is ook en en vloed te bewonderen. Bij Leer moet je een joekel van een brug over. En dan de stad nog door om bij de Altstadt te komen. In de haven liggen er ook een paar opduwertjes. Onder andere Trude . Trouwens had ik ook best een opduwer kunnen gebruiken. Want zo lekker soepel loopt het bij mij ook niet altijd. Ik voel me vandaag wat stijfjes. Even in een boekhandel gezocht naar een kaart.En daarna de bus terug naar Nieuweschans. Daar was de viskar met kibbeling gelukkig nog open. Kijk ik op mijn stappenteller en die zegt dat ik de 27 km heb aangetikt. Zo belangrijk is dat niet hoor. Maar mijn lijf dacht het wel te voelen. Ik moet even bedenken hoe ik het overnachten hier in deze contreien ga doen. De campings zijn er niet royaal gezaaid. Maar wel overal camperplaatsen. Dat dan weer wel.
4 juli – Timmel
Vanaf het Bahnhof Leer naar Timmel. Timmel ligt aan de Timmeler See. Een veenplas in Ost-Friesland. Vanaf Leer is alles goed aangegeven want hier heb je de Ost Friesland Wanderweg. We pakken er ook nog een mooi bospad bij. Maar na dat bospad volgt veel betonnen fietspad. Het landschap is dat van een veengebied. Met lange smalle kanalen en lange lintdorpen. Het regent zacht maar plotseling ook wel eens hard. Dat betekent dus regenpak aan en regenpak uit. Een keer was een beetje te laat. Natte bende! In mijn broekzak heb ik nog koekjes zodat ik onder het lopen kan blijven snaaien. Want in de regen lunchen is niet prettig. Ik kreeg onderweg ook nog van iemand twee zelfgebakken muffins aangeboden. Ik kwam het dorp Timmel binnen langs het voetbalveld en vond al gauw mijn kampeerplek op een camping. Met een Imbiss erbij waar ik een bord pasta puttanesca verorberde en een Jever pils. De plaats Jever ligt hier niet ver vandaan. Lokaal biertje dus.
6 juli – Wiesmoor
Aangekomen in Wiesmoor. Prima wandeldag zo met dit bewolkte maar droge weertype. Een otter heb ik waargenomen, talrijke ooievaars en twee reeën. Die otter had ik wel op gehoopt om die te zien. Kan ook een waterkonijn zijn geweest. Maar ik dacht een otter. De camping waar ik nu sta heet trouwens ook am ottermeer. Het landschap is een ontgonnen veengebied. Net zoals Drenthe. Maar het lijkt ook wel enigszins op Drenthe. Met rechte kanalen die ooit gebruikt voor het vervoer van turf. Jammer is dat de kanalen nu niet gebruikt kunnen worden voor mooie kanotochten en dergelijke. Daar zijn geen voorzieningen voor. En er zijn erg veel dammen en duikers aangelegd in tussentijd. Het is ook een stil landschap. Met af een toe iemand die je groet met Moin! Wandelen in mijn eentje is een plezierige bezigheid. Heerlijk kauwen op mijn eigen gedachten. En als het tegenzit of een ongemak ervaar kan ik er alleen maar zelf iets aan doen. Ik heb wel eens een reiziger op de fiets gesproken en die persoon had een mooie uitdrukking daarvoor. ‘De mens is zijn eigen probleem’! Daar moet ik vaak aan denken.
7 juli – Friedeburg
Een dag vol met fijne bospaadjes, waar de vingerhoedskruid mij de weg wijst. Café und kuchen bij een bakkerij in Wiesmoor. Met slagroom er op. Een uitkijktoren om even in te lunchen. En Marieke die in de vakantie vaak limericks schrijft , zij stuurde me een lied.🎶🎶Zo kan de dag niet meer stuk. Daar verandert zelfs de grote camping waar ik met mijn tentje tussen de caravans wordt weg gepropt ook niks meer aan. Zo’n klotecamping met slagbomen, douchemuntjes en stacaravans. Je weet wel! Het is maar voor een nachtje.
8 juli – Sande
Ik was blij dat ik weer op pad was vanmorgen. De camping waar ik stond was not my cup of tea. Ingeklemd tussen rommelige stacaravans en nagestaard door een onverschillig type mensen. Bovendien werd mijn powerbank en oplaadstekker geklaut uit het sanitairhok. Even later als ik weg van de weg ben is alles snel vergeten. Nooit geweten dat het Jade-Emskanaal zo schilderachtig was. Er lag ook nog een boot genaamd red bull. Zou dat de boot van Max zijn? Ik heb alleen geluisterd van het wuivende dier en gekwinkeleer van vogels. En zag hoe de boerenzwaluwen dansten over de graanvelden. Voor Sande weer afgebogen richting de bahnhof van dit plaatsje. Gek hè, dat ik geen bakkerij voorbij kan laten gaan. Ik moest heel nodig even aan de grote bak koffie mit kuchen. Vanaf de Bahnhof pak ik de trein om weer even thuis te komen. Er wachten daar nog een paar dingen te doen. Onder andere de toertocht voor het Pedersen-genootschap organiseren. Wat het Pedersen Genootschap is moet je me maar een andere keer vragen. Want dat is een heel ander verhaal. Ook het Ziltepad rond Dokkum bewandelen met een vriendengroep staat op het programma in de maand juli. In de laatste week van juli keer ik terug naar Sande om mijn pad naar Skagen te vervolgen door Noord Duitsland richting Flensburg. Moin!
Even pauze voor Ingmar. Op Polarsteps staat vast deel 2 van zijn iconische tocht: Van Schagen naar Skagen. Start 13 juli?