Categorieën
Diversen Reisverslag Roeifietsen Wandelen

Ingmar: ‘Het wandelen vertraagd zo lekker’.

‘Waarom heb je je fietstocht afgebroken, je wilde toch door naar Skagen?’. Op de vrienden appgroep een bericht van Judith. Ze is niet van social-media en was nieuwsgierig hoe het met Ingmar was. ‘Ik wil liever lopend verder gaan in plaats van fietsend. Betekent dat ik er langer over doe, maar dat vind ik niet erg’. Ingmar zijn sponsorfietstocht van Schagen naar Skagen gaat wat anders dan hij had gehoopt. Na een paar dagen roeifietsen werd hij in Friesland ziek. Een week later vervolgd hij z’n tocht op de kuierlatten.

Het zal wat langer duren. Ingmar schrijft: ‘Ik ben op pad. Van Schagen naar Skagen. Op de fiets maar ook te voet. Het wandelen vertraagd zo lekker’. Dat is nog eens flexibel zijn Ingmar! Het voordeel is: dan kunnen we nog langer genieten van je prachtige verslagen…

Zijn drijfveer voor z’n tocht was ook te lezen in Het Nieuwsblad van Schagen. Over de ziekte van zijn moeder Ans en zijn motivatie. Ingmar werd dit jaar 65 en dacht: ‘Ik wil weer op pad en besefte dat ik mijn liefde voor fietsen kan combineren met iets dat écht betekenis heeft’. Met hulp van zijn dochter Victoria startte hij bij Alzheimer een sponsortocht: ‘Iedereen kent wel iemand met Alzheimer. 1 op de 5 mensen krijgt dementie. Ook mijn moeder kampt met deze ziekte en dat raakt niet alleen mij, maar onze hele familie’.

Doel: € 2.000,-. Resultaat tot nut toe:  € 2.007,- Lees de actuele stand op zijn pagina ‘In actie voor Alzheimer’.

Al veel jaren heb ik het geluk Ingmar te kennen en lift regelmatig mee met zijn reisavonturen. Er over schrijven in woord en beeld lukt hem ook heel aardig.

Zijn berichten van de Travel app Polarsteps (deel 1) heb ik gekopieerd en zijn hieronder te lezen.

11 juni – Oostwoud

De kop is er af. Vandaag reed ik de proloog. Een proloog is meestal een kort criterium in een ronde. Bv van de Tour de France. Mijn proloog ging van Tuitjenhorn naar Schagen. Daar koppiestoid met gevulde koeken in de bibliotheek. Met een intermezzo met een fotograaf van de krant. Samen met Cor fietsten we samen op tot voorbij Winkel aan het begin van de Langereis. Daar boog ik af oostwaarts en Cor verder naar het zuiden. Uiteindelijk kom ik via Opperdoes en Twisk aan in Oostwoud in de prachtige moestuin van Nico en Angelique. Nico is op dit moment ook aan het fietsen in België. Achter de Rijen bietjes en lollo rosso sla soorten plaats ik mijn tentje bij een paar appelbomen. Een paradijselijk plekje! Van Angelique krijg ik een Hertog Jannetje en een kop soep en een beetje stamppot andijvie. Allemaal uit eigen tuin. Behalve de HJ dan, maar dat is logisch. En gezellig bovendien, samen hun kinderen en kleinkind. Een ongelooflijk hartelijk welkom. Zo’n proloog bevalt me uitstekend.

12 juni – Balk

Ik vroeg me vandaag af wie Bep Glasius was. Want zo heet de veerboot die me naar Stavoren bracht. Ik ben er nog niet achter gekomen. Waar ik wel achter kwam waren de grote golven dwarsscheeps. Windkracht 4 à 5 Beaufort. Ik raakte in gesprek met een koppel dat 40 jaar geleden in het huwelijksbootje waren gestapt. En nu een uitje maakten naar Stavoren. Ik had mijn Alzheimer T-shirt aan en vertelde wat ik aan het doen was. Heeft u ook een QR-code? Kijk dat zijn interessante vragen die mij gesteld werden. Ik maak gelijk klanten onderweg. Door de hevige deining waren er wel een paar passagiers die even naar buiten gingen voor de frisse neus.(zeeziek!!) In Gaasterland aangekomen koos ik de route door het Rijsterbos. En aangekomen in Balk langs het watertje de Luts had ik er genoeg van. Ik voelde een verkoudheid opkomen. En voelde mij inkakken. Mijn tentje heb ik geplant bij minicamping de Jachtlust-hoeve. Eten, pasta bolognese op de spiritusbrander, en daarna redelijk vlot de slaapzak in. Door de nachtelijke regenbuien ben ik  door heen gesnurkt. Overigens had ik hele gezellige buren: Vera en Jaap, met de camper die mij uitnodigde voor koffie voor vertrek in de ochtend.

13 juni – Hemrik

Vanmorgen stront verkouden wakker geworden. Loopneus en blafhoest! Warme havermout gemaakt. Thuis kant en klaar gemengd met melkpoeder, gemalen nootjes en kaneel. Op de koffie bij Vera en Jaap en daarna op roet. Windje 4 meestal in de rug. Dus dat was al goed. Door Sloten heen gefietst. Sloten is een van de mooiste Friese steden. Door de versieringen heen van het dorpsfeest in Oudehaske, een nieuwe woonwijk in Joure waar je lastig weer uitkomt. In Langezwaag verwend bij een boerderij met verse melk-tap. Vooral die karnemelk is door een ringetje te halen. Hele verse! In Hemrik, waar mijn vader woont, lekker afgestapt. Een hete douche is dan zo lekker voor een verkouden kop. Deze dag ook niet een hele lange afstand geroetst. Maar dat geeft niet. Mijn fysieke conditie is nog niet je dat. En bovendien heb ik tijd genoeg. In mijn ritme komen is mijn thema voor de eerste paar dagen.

Mijn reis naar Skagen was voor een week even on hold. Ik had wat problemen met mijn luchtwegen. Slijm ophoesten en heftige hoestbuien tot overgeven aan toe. Ik ben thuis wezen uitzieken en tussendoor ook een allergie test gedaan. Omdat ik cashewnoten niet helemaal vertrouwde. Van notenallergie is kennelijk geen sprake, zo wees de test uit. Inmiddels ben ik weer in Hemrik. Vandaag vervolg ik mijn reis. Maar … ik heb besloten om wandelend verder te gaan. Zo wordt het toch meer een pelgrimstocht. Wandelen is toch het ware pelgrimeren. Ik ben van plan om mijn reisberichten weer actief op te pakken. Ik blijf in actie voor Alzheimer. Van Schagen naar Skagen . Maar vanaf nu te voet. Mijn eerste traject is tot Hamburg over fernwanderweg E9. Door: Ost-Friesland. Moin!!

22 juni – Haulerwijk

Ik heb gewandeld. In mijn rugzak zit alles wat ik nodig heb. Niet meer en niet minder. Met zachte tred kuier ik langs de Opsterlandse Compagnonsvaart door het prachtige heidegebiedje bij Wijnjewoude. Ik passeer Waskemeer. Heb je ooit gehoord van Waskemeer? Waar bij de Herberg , die helaas op maandag dicht is, een boom met een schaduwrijk bankje eronder. Voor de pauze. Ik smeer de smeerkaas van Danish Chef op mijn hartkeks van Beversport. En langs een kanaal waarvan ik de naam even kwijt ben kom ik op een alleraardigst klein SVR campinkje genaamd “fraai” in Haulerwijk. Bij de Poisz scoor ik een pak karnemelk en bonen en droge worst. Morgen wil ik 6 uur opstaan. Want de temperatuur gaat morgen stijgen. Oant moarn!

23 juni – Westervelde

Heerlijk vroeg opgestaan vandaag: 7.15 uur stond ik bepakt en bezakt klaar om te gaan. Het fraaie campinkje in Haulerwijk liet ik achter me. En langs bospaadjes , boerenkarpaden en tussendoortjes kwam ik in Veenhuizen. Dit is een indrukwekkende plek. Lees het boek ‘Pauperparadijs’ van Suzanna Jansen er maar eens op na. Bij het gevangenismuseum hebben ze prima cappuccino. De komoot-app heeft ontzettend veel leuke onverharde paadjes voor me gevonden. Want ik vind eigenlijk dat asfalt voor autobanden is. Gelukkig heb ik mezelf een zachte looptred aangeleerd. Ik neem het asfalt (als het er is) voor lief. In het bos passeer je zomaar een kolonistenkerkhofje. Voor personeel en voor kolonisten. Mijn etappe is gelukkig niet ultralang. In Westervelde hield ik al halt. En zat ik met mijn body lekker in de schaduw de siesta te beleven. Overigens ben ik erg blij dat ik hikingpoles mee heb. Deze hebben meerdere functies onderweg. Niet alleen verbeteren ze je loophouding, betere ademhaling door actief je armen te gebruiken. Maar kunnen ze ook goed van pas komen bij lastige boerderijhonden onderweg. Of om een horzel van je kuiten af te tikken. En last but not least: ik gebruik ze als tentstokken voor mijn Hilleberg tentje. De eigenaar van camping Boslust is een liefhebber van klassiekers. Er staat hier een deux chevaux op het terrein en ook een brandweerwagen. Toen ik hem er naar vroeg zei hij dat hij een jonge vrouw had. Volgens hem dus niet alleen maar klassiekers op het erf.

24 juni – Vries

Woensdag 24 juni. Evengoed is het al flink warm zo rond 7 uur in de ochtend bij het vertrek van het kampeerveldje van familie Brandsma in Westervelde. Hé kijk eens aan, een hunebed nabij Norg. En een achtkantige molen met een bijzonder wieksysteem dat automatisch de snelheid regelt. Hij is uniek! Gelukkig tref ik weer regelmatig bospaden aan maar met ook af en toe paden in de volle zon langs aardappelvelden. Voor die tijd had ik in Norg gelukkig al een pak karnemelk opgeklokt. En wat fruit en ander mondvoorraad bij me gestoken. En water! Veel water! Wandelen bij 30 à 32 graden met een rugzak moet je niet lichtzinnig over denken. Bij aankomst op wat ik dacht een kampeerterrein bleek het terrein inmiddels een huisjespark te zijn. Oftewel recreatiepark, ook wel smurfendorp genaamd. Dat is balen! Toch maar weer doorlopen naar het dorp Vries. Waar ik in de schaduw van grote lindebomen even kon afkoelen. Een fietser die mij op het muurtje zag zitten bij de kerk onder de bomen voorzag me van een elektrolyten-bruistablet voor in mijn bidon. Ik voelde mij verhit en kennelijk zag ik er ook naar uit. Het hielp echt wel goed. Je kan er bijna niet tegen op drinken bij deze temperatuur. In de middag heeft Marieke mij hier opgehaald met de Yaris. Blij!

26 juni – Ureterp

Tijdens de nationale hittedagen heb ik mijn wandelschoenen heel even in de boom gehangen. Ik vind 35 graden bizar heet om te lopen met een rugzak. Met mijn vader, moeder en mijn zus kwam ik terecht op een terras bij een ijssalon in Ureterp. Dat beviel goed. En mijn moeder beviel het ook goed. ‘Ik zit hier goed hoor’ zei ze. Ook heb ik nog enkele hand en span diensten gedaan in de sfeer van ouderenzorg. En bovendien heb ik mijn te warme donzen slaapzak thuis even omgewisseld voor een minder warme slaapzak. Dat was een goede actie. Zondagavond ben ik weer teruggekomen naar Groningen. Per trein.

29 juni – Kropswolde

Ik vervolg mijn voettocht. Van Vries naar Kropswolde door het prachtige landschap van de Drentse A. Een plek met geschiedenis. Niet alleen werd hier ooit een veenlijk gevonden, het meisje van Yde, maar ook vond hier vlakbij bij de Punt de dramatische afloop plaats van de treinkaping. Maar laten we ons even beperken tot mijn voetsporen. Je staat hier ook versteld van de leuke dorpjes die je passeert. Noordlaren onder andere waarna ik via een gravel pad bij een automatisch varend pontje kwam over het Drentse diep. Via de patat en ijstent bij strandje van Meerwijck aan het Zuidlaardermeer kwam ik al gauw bij mijn eigen tent. Op de wat rommelige camping La Luna. De camping heeft iets van een Tiny House kamp. En door alle snuisterijen en dingen die er te koop staan heeft het iets weg van het tijdschrift de Happinez. Maar geen beheerder te bekennen hier. Alles moet betaald worden per QR-code. Er staat hier op het terrein ook een Belltent en een tipi waarvan je bij de blik er de tranen van in de ogen schieten. Zo onverzorgd en lelijk zie die er uit. Groen en grijs van alg en zwarte schimmel. Geef mij mijn eigen tentje maar.

30 juni – Muntendam

Op tijd de tenenschoenen aan en… lopen maar! Ik laat mezelf verrassen door het Groningen landschap. Langs de buitenrand van Hoogezand waar er bossen zijn aangelegd. Het Drevenbos en later het Tripsbos. Met erg veel stormschade van de laatste onweersbuien met windstoten. Een dorp met de naam Tripscompagnie. Ik heb het niet verzonnen, maar het bestaat echt. Ik denk onder het lopen voortdurend aan het liedje van Drs.P over strokarton.  Ik moet het nodig weer eens opzoeken. Bij de Heemtuin van Muntendam moet hier maar eens blijven. En er is zelfs een fijn tentplekje. De Heemtuin is een soort van veenlandschapspark. Dit gedeelte van Groningen was ooit hoogveen wat later ontgonnen en afgeturfd is. Tot op de zandlaag aan toe. Hier zie je nog een piepklein stukje van hoe het veen er uit heeft gezien. Voor een bezoek aan de Plus in het dorp kreeg ik van de beheerder een fiets te leen. Tof! De keuze om mijn tocht naar Denemarken verder te voet te doen is omdat ik het fijn vind om alles te vertragen. Ik voel me dan minder verkeersdeelnemer en wat meer natuurliefhebber. En lopend krijg ik ook wat meer ruimte om op mijn eigen gedachten te kauwen. Fitness of the witness!

1 juli – Oude Pekela

Muntendam heb ik achter me gelaten. Via het gehucht Meeden en een open gebied vol met aardappelvelden , zie de dikke vette onweersbui die ik daar op mijn kop kreeg met echt veel dikke druppels. Uiteindelijk via bospaadjes en langs een zonnepanelenweide in Oude Pekela aangekomen. In die bospaadjes wemelde het van de steekvliegen. Niet zo handig van mij dat ik in een korte broek liep. Met mijn hoed mepte ik er op los . En gewoon doorlopen, dat helpt ook. Oude Pekela doet me ook aan Gorredijk denken. Een lange gracht met aan weerskanten huisjes en karakteristieke panden. En er is ook een Hema in het dorp. Bij een bakkerij lekker aan de koffie gezeten. En daarna door gestiefeld naar ‘Zomers Buiten’ een SVR Camping.

2 juli – Bellingwolde

Het was me weer een dag. Ik heb gelopen van Bronsveen naar Blijham en verder naar Bellingwolde. In Blijham was er volgens de Komoot-app een ‘Jemig de pemig-park’. Maar ik kan het niet direct vinden. Ik vermoed dat Koos Koets ons een poets wilde bakken. Wel was er een treurbomen-arboretum en een monument van een neergestorte Lancaster die in de oorlog de kerktoren van Blijham heeft ontpunt. Daarna volgde een traject over een grasdijk met gras tot aan de liezen. Wel erg mooi met vogelgeluiden links en rechts zoals rietzangers en karekieten. Op en top een Gronings landschap. Ruimte en rechte lijnen. En wolken die nooit hetzelfde zijn. Het woei lekker dus had ik vandaag geen last van steekvliegen en horzels. Wel regen. Tot aan café ‘Veendiep’ met oorverdovend lekkere schuimtaart. Na de taart struinde ik door Bellingwolde via de plusmarkt naar ‘Rigtersheert’, mijn kampeerboer van vandaag. Een bezoek aan het MOW-museum heb ik ook niet overgeslagen. Een intiem klein museumpje met een moderne kunstexpositie over geworteld. Bellingwolde is een mooi dorp met een klinkerstraat en statige herenhuizen. Een gevel van een bakkerij van weleer. Het gaat niet snel dat wandelen maar wel heel erg de moeite waard. Een van mijn inspirerende wandelaars uit het verleden is Alfred Wainwright. Hij maakte schitterende boekjes over onder andere de fells in Yorkshire en Lakedistrict (UK) met zelf getekende kaartjes. Een van zijn beroemde quotes is if you do not enjoy your walk, you’d better stop immediately . Of zoiets dergelijks.

3 juli – Bad Nieuweschans

Onder de groene linde. Met mijn rode tentje in Nieuweschans.Vanuit Bellingwolde liep ik door de bosjes van Leth tegen een kanaal aan. Ik zag er een ree naar de overkant zwemmen. En een hele lange grasdijk volgde er naar het noorden. Een kudde schapen liep voor me uit. Niet dat dat nodig was maar dat deden ze gewoon. Onderweg passeerde ik nog een plek waar een verdronken dorp onder de zeeklei verborgen lag. Houwingerham is in de 17e eeuw verzwolgen door de Dollard. De fundamenten van 2 stenen huizen en een kerk zijn er gelokaliseerd. Aangekomen in Nieuweschans, bekend van de tophit van Elsje de Wijn in de jaren 60 ‘Jans Pommerans uit Nieuweschans’ en ook bekend vanwege de thermen. Daarom heet het eigenlijk ook Bad Nieuweschans. Een Groningse lekkernij die ik nog moet proeven zijn de eierballen. In Amsterdam ook wel gehaktbal kiekeboe genoemd. Een gekookt ei in een gehaktbal. Dus op naar de eierballen! De trein van Groningen eindigt ook in Nieuweschans. Dat is tijdelijk want een aantal jaren terug is er in Weener, hier 12 km verderop in Duitsland , een vrachtschip tegen de spoorbrug gevaren. Dus sindsdien rijden er bussen tussen Nieuweschans en Leer.

4 juli – Leer

Vandaag heb ik besloten om een light walk te doen. Ik bedoel vandaag wandelen met een dagrugzak. Immers je kan vanuit Leer heel makkelijk met de bus terug naar Bad Nieuweschans. Via de Charlottenpolder naar Bunde. Een pracht van een molen staat daar zeg! Daarna door Weener heen . Met een dot van een haventje. En natuurlijk gibt es da auch café im hafen. Tol!! Langs de Ems gelopen door de schapenpoep heen over een betonnen fietspad. En af en toe even kijken over de dijk heen naar het fors stromende water van de rivier. Hier is ook en en vloed te bewonderen. Bij Leer moet je een joekel van een brug over. En dan de stad nog door om bij de Altstadt te komen. In de haven liggen er ook een paar opduwertjes. Onder andere Trude . Trouwens had ik ook best een opduwer kunnen gebruiken. Want zo lekker soepel loopt het bij mij ook niet altijd. Ik voel me vandaag wat stijfjes. Even in een boekhandel gezocht naar een kaart.En daarna de bus terug naar Nieuweschans. Daar was de viskar met kibbeling gelukkig nog open. Kijk ik op mijn stappenteller en die zegt dat ik de 27 km heb aangetikt. Zo belangrijk is dat niet hoor. Maar mijn lijf dacht het wel te voelen. Ik moet even bedenken hoe ik het overnachten hier in deze contreien ga doen. De campings zijn er niet royaal gezaaid. Maar wel overal camperplaatsen. Dat dan weer wel.

4 juli – Timmel

Vanaf het Bahnhof Leer naar Timmel. Timmel ligt aan de Timmeler See. Een veenplas in Ost-Friesland. Vanaf Leer is alles goed aangegeven want hier heb je de Ost Friesland Wanderweg. We pakken er ook nog een mooi bospad bij. Maar na dat bospad volgt veel betonnen fietspad. Het landschap is dat van een veengebied. Met lange smalle kanalen en lange lintdorpen. Het regent zacht maar plotseling ook wel eens hard. Dat betekent dus regenpak aan en regenpak uit. Een keer was een beetje te laat. Natte bende! In mijn broekzak heb ik nog koekjes zodat ik onder het lopen kan blijven snaaien. Want in de regen lunchen is niet prettig. Ik kreeg onderweg ook nog van iemand twee zelfgebakken muffins aangeboden. Ik kwam het dorp Timmel binnen langs het voetbalveld en vond al gauw mijn kampeerplek op een camping. Met een Imbiss erbij waar ik een bord pasta puttanesca verorberde en een Jever pils. De plaats Jever ligt hier niet ver vandaan. Lokaal biertje dus.

6 juli – Wiesmoor

Aangekomen in Wiesmoor. Prima wandeldag zo met dit bewolkte maar droge weertype. Een otter heb ik waargenomen, talrijke ooievaars en twee reeën. Die otter had ik wel op gehoopt om die te zien. Kan ook een waterkonijn zijn geweest. Maar ik dacht een otter. De camping waar ik nu sta heet trouwens ook am ottermeer. Het landschap is een ontgonnen veengebied. Net zoals Drenthe. Maar het lijkt ook wel enigszins op Drenthe. Met rechte kanalen die ooit gebruikt voor het vervoer van turf. Jammer is dat de kanalen nu niet gebruikt kunnen worden voor mooie kanotochten en dergelijke. Daar zijn geen voorzieningen voor. En er zijn erg veel dammen en duikers aangelegd in tussentijd. Het is ook een stil landschap. Met af een toe iemand die je groet met Moin! Wandelen in mijn eentje is een plezierige bezigheid. Heerlijk kauwen op mijn eigen gedachten. En als het tegenzit of een ongemak ervaar kan ik er alleen maar zelf iets aan doen. Ik heb wel eens een reiziger op de fiets gesproken en die persoon had een mooie uitdrukking daarvoor. ‘De mens is zijn eigen probleem’! Daar moet ik vaak aan denken.

7 juli – Friedeburg

Een dag vol met fijne bospaadjes, waar de vingerhoedskruid mij de weg wijst. Café und kuchen bij een bakkerij in Wiesmoor. Met slagroom er op. Een uitkijktoren om even in te lunchen. En Marieke die in de vakantie vaak limericks schrijft , zij stuurde me een lied.🎶🎶Zo kan de dag niet meer stuk. Daar verandert zelfs de grote camping waar ik met mijn tentje tussen de caravans wordt weg gepropt ook niks meer aan. Zo’n klotecamping met slagbomen, douchemuntjes en stacaravans. Je weet wel! Het is maar voor een nachtje.

8 juli – Sande

Ik was blij dat ik weer op pad was vanmorgen. De camping waar ik stond was not my cup of tea. Ingeklemd tussen rommelige stacaravans en nagestaard door een onverschillig type mensen. Bovendien werd mijn powerbank en oplaadstekker geklaut uit het sanitairhok. Even later als ik weg van de weg ben is alles snel vergeten. Nooit geweten dat het Jade-Emskanaal zo schilderachtig was. Er lag ook nog een boot genaamd red bull. Zou dat de boot van Max zijn? Ik heb alleen geluisterd van het wuivende dier en gekwinkeleer van vogels. En zag hoe de boerenzwaluwen dansten over de graanvelden. Voor Sande weer afgebogen richting de bahnhof van dit plaatsje. Gek hè, dat ik geen bakkerij voorbij kan laten gaan. Ik moest heel nodig even aan de grote bak koffie mit kuchen. Vanaf de Bahnhof pak ik de trein om weer even thuis te komen. Er wachten daar nog een paar dingen te doen. Onder andere de toertocht voor het Pedersen-genootschap organiseren. Wat het Pedersen Genootschap is moet je me maar een andere keer vragen. Want dat is een heel ander verhaal. Ook het Ziltepad rond Dokkum bewandelen met een vriendengroep staat op het programma in de maand juli. In de laatste week van juli keer ik terug naar Sande om mijn pad naar Skagen te vervolgen door Noord Duitsland richting Flensburg. Moin!

DEEL 2 (27 juli tot 9 augustus) van Ingmar zijn reis naar Skagen. Alle andere foto’s te zien op zijn Polar steps pagina.

27 juli – Jade

Zondag met de trein aangekomen in Sande. Maandagmorgen via Ceciliagroden de dijk langs van het Jadebusen. Tot aan een koffiestop in Gastand. Waar overigens ook een kleine supermarkt was voor net wat meer mondvoorraad. Zoals droge worst, bakje yoghurt enz. Vanwege een omleiding omdat er gewerkt wordt aan de dijkverzwaring een beetje moeten omlopen via Vareler Siel en bij Jade bij Wapeler Siel, aan de monding van deze rivier kon ik gelukkig terecht in de tuin van de boerderij van Jürgen. Via ‘Warmshowers’! Dat is een club zoals vrienden op de fiets waarbij je kampeerplekken in achtertuinen kunt vinden. Enorm handig en welkom! Perfect voor fietsers en wandelaars zoals ik. Het schijnt dat het vandaag en morgen weer warm kan worden dus ben ik vroeg opgestaan. De dag lacht me tegemoet!

28 juli – Stadland

Moin vom diek!! Allereerst vertel ik van mijn nieuwe Injinji tenensokken. Dat loopt werkelijk geweldig! Een goed begin is het halve wandelen. Daarna halverwege de dijk dacht ik een koffietje te doen. Maar helaas ! Dienstag ruhetag! Stond er op de deur. Dat wist ik overigens niet. Al mijn dinsdagen zijn zomaar gewone dagen. Maar niet getreurd want ik heb op de kaart een bioboer gesignaleerd. Met bioladen! Daar aangekomen werd ik niet teleurgesteld. Heerlijke kaasjes, yoghurt en andere zuivel. Ja ook een mandje met courgettes stond er. Hier mocht ik ook met mijn rode tentje blijven. En nu sta ik hier op het erf van deze boerderij. ‘s middags nog even alle koeien bewonderd die uit het land werden gehaald. Geweldige plek! En loeigoede zuivel en nog aardige mensen ook . Om helemaal heppiedepeppie te voelen.

29 juli – Nordenham

Ik merk dat ik in een stedelijk kom. Vanaf Seefeld valt het nog mee. Daar loop je nog langs weilanden. Weliswaar op geasfalteerde ondergrond. Ik vind ook eigenlijk dat asfalt meer gemaakt is voor autobanden dan voor voeten. De boerderij waar ik kampeerde kwam 6 uur al in actie. Dat maakte het makkelijk voor mij om op tijd op te staan. Om 7 uur was ik al unterwegs. Dat was maar goed ook want tegen 1- a 12 uur toen ik in Nordenham aankwam was het al stikheet. Daar begint de stedelijke omgeving van Bremerhaven en omstreken. Dat merk je aan de verkeersdrukte, bedrijvenparken, spoorwegemplacementen etc. Urban landscape! Zo te zeggen. Ik vond mijn kampeerplek op een kampeerclub aan de rivier de Wezer. Een besloten kampeervereniging waarop ik als gast ook mag staan . Ik moest alleen even aan de poort “klingelen”. Door een lid van de club werd me de smokkelroute van het terrein getoond. Een hekje bij de afvalcontainer waar ik ook makkelijk overheen kon stappen. De poort bleef grotendeels dicht. Het uitzicht over de rivier ‘s avonds met het maanlicht en zo is werkelijk subliem. En af en toe schuift er een schip voorbij. En van mijn buurman kreeg ik een biertje aangeboden. Dat is dan helemaal genieten geblazen.

31 juli – Bremerhaven

Ik krijg een beetje genoeg van al dat ‘urban walking’. Ik ben vast een beetje verwend met ontzettend veel wandeltripjes naar Schotland, Engeland, Frankrijk etc. Met heel veel natuurbeleving. Maar dit hoort er ook bij. Zo’n stad waar heel veel gewerkt wordt en waar heel veel gebeurd is in het verleden. Bremerhaven heeft ontzettend veel redelijk nieuwe nieuwbouw. Van na de oorlog!! Je snapt waarschijnlijk wel waarom. Maar wat ik niet wist dat Bremerhaven een van de grootste emigratiehavens is geweest in de Europese geschiedenis. Al vanaf de 18eew. In al die tijd zijn er meer dan 7 miljoen mensen per boot hiervandaan vervoerd naar de “nieuwe” wereld. Die geschiedenis kan je leren in het Auswanderhaus Deutschland. Door honger, oorlogen en dergelijke zijn er veel mensen uit heel Europa voorgoed vertrokken naar de VS, Canada, Australië, Argentinië, Brazilië enz. In de hoop voor een beter leven. Maar ook met veel illusies want er zijn er onderweg ook heel veel mensen gestorven, verdronken en dergelijke. Een aangrijpend verhaal! In dit museum is ook een database van mensen die via deze haven vertrokken zijn. Dus kan je je eigen familiegeschiedenis eventueel terugvinden in de boeken. Maar geen Zondervannetjes kunnen ontdekken. Ik maak plannen om morgen een stukje met de trein te doen om alvast een stuk de stad uit te zijn. De stad inlopen duurt een gehele dag. Maar de stad uit ook. De temperatuur is gelukkig wel wat gezakt maar het blijft zeer benauwd en broeierig. Jullie horen morgen wel waar ik uitkom. Ik verlang weer naar lopen door het platteland, of misschien wel met de zee aan  mijn zij.

1 augustus – Düne

Waar ben ik nu beland? Ja op een eiland. Het eiland Düne! Dat is het tweelingeiland van Helgoland. Het rustigste van de twee. De naam zegt het al , een duineiland. Met een piepklein vliegveldje er op. Een noordstrand en een zuidstrand. Een shop voor boodschappen en een restaurantje. En liefhebbers van vogels en zeehondenwatchers zullen hier aan hun trekken komen. Ik sta hier nu met mijn rode tentje op een duuncamping. Een duintje over en je staat op het strand. Je komt er met een overzetbootje vanaf het hoofdeiland. Maar daarvoor was ik al op een veerboot vanaf Cuxhaven gekomen. Eén levendige haven met een komen en gaan van boten voor dagjesmensen naar diverse plekken in de Elbe-delta. De sneldienst brengt je in bijna anderhalf uur naar Helgoland. Bovendien heb ik ook nog een stukje met de trein gedaan om in Cuxhaven te komen. Het mooie van Dune is dat je zo ongelofelijk mooi over de zee kan kijken. En tegelijkertijd kijk je ook naar de rots wat Helgoland is. Ik heb begrepen dat ooit de twee eilanden verbonden waren met elkaar maar dat een storm in het jaar 1720 de tussenliggende schelpenbank heeft weggespoeld.

3 augustus – Helgoland

De ronde van Helgoland gemaakt. Met op de kaap “Lange Anna”, want zo heet die rots. Het materiaal waar Helgoland van gemaakt is is zeer erosiegevoelig. Zodoende is er in de loop der tijd een betonnen rand om gemaakt. Als eilandbescherming. Helgoland heeft trouwens een zeer bewogen geschiedenis. Ooit veroverd door Redbad de Friese koning en in de middeleeuwen een zeeroversnest onder aanvoering van Klaus Störtebecher. Er is om gestreden door Denen, Engelsen en Duitsers. En in de tijd rond 1870 is er een ruil beklonken met Engeland. In ruil voor Zanzibar kreeg Duitsland Helgoland. In de periodes van eerste en tweede wereldoorlog is het eiland finaal kapot gemaakt. Waarbij de bewoners er gedwongen werden om het eiland te verlaten. Omdat Helgoland op de vliegroute lag van alle RAF bommenwerpers in WO-2 heeft het heel erg geleden. Na de oorlog bleef er een maanlandschap over. Maar ook in de jaren 1947-1948 is het eiland als oefenterrein gebruikt. Men heeft getracht het hele eiland te vaporiseren. Te laten verdwijnen. Dat is gelukkig niet gelukt. Na 1952 is met behulp van de teruggekeerde bewoners een plan gemaakt om Helgoland helemaal opnieuw op te bouwen. En eigenlijk vind ik dat dat smaakvol gebeurd is. Het plaatselijke museum is een must als je ooit naar Helgoland komt. Kom je met een tentje in je rugzak raad ik je aan om de camping op het eiland Dune te gebruiken.

4 augustus – Wittdün auf Amrum

Ik ga nog even lekker door met Inselhoppen. Een prachtig Waddeneiland met fahradverleih dabei. Vandaag een rondje per fiets gemaakt. Ja, ik ben dol op afwisseling van vervoersmiddelen. Kampeer ik met mijn rode tentje in de duinen op een ASN-camping. Voor niet bekend is met het naturistengebeuren. De Duitse tegenhanger van de Nederlandse NFN. Ik ben vertrouwd met het fenomeen “blote billencamping”. En deze hier op Amrum is wel een van de mooiste die er is. En met zeer vriendelijke mensen. Ik moest me even oriënteren waar ik mijn tent mocht plaatsen, want er zijn veel kampeerders. En werd er al snel op gewezen dat ik niet op een duintop mocht staan. Maar er kwam als snel een kampeerder mij helpen met uitzoeken waar nog een mooi plekje was voor een klein tentje zoals ik heb. Gelukkig heb ik een royale hoeveelheid goede haringen mee. En kijk ik recht naar de vuurtoren van het eiland.

5 augustus – Sylt

Ik heb de zee aan mijn zijde! De veerboot zette mij om 12 uur in van Amrum op Sylt in de haven van Hörnum. Daarvandaan liep ik het hele stuk langs de vloedlijn naar Rantum. Het waaide hard , zo windje 4 a 5 uit het zuidwesten. Dus mazzel met wind in de rug. Schoenen uit en lekker op blote poten. In Rantum  vond ik het mooi voor vandaag. Het geluid van de branding suist nog door mijn hoofd. En dat zeehondje wat schuchter het strand op hobbelde en toch maar weer terug de zee in ging. Daar denk ik nog even aan.

6 augustus – Sylt

The way of the white clouds! Gisteren was het de zeezijde van het eiland Sylt waar ik liep. Vandaag meer de waddenkant van het eiland. Het was vandaag ook de weg van de witte wolken. Kijk maar! En er is er geen een die hetzelfde is. Alles is altijd anders, net als deze wolken. Maar ik had vandaag ook een beetje panne met mijn rugzak. Mijn heupriem ging kapot. Dat loopt echt niet lekker. Al het gewicht komt dan op je schouders. Maar met een “buurman & buurmanactie kwam toch alles weer goed. Met een aantal tieraps. Ajeto buurman!! Niks meer an doen! Voormekaar! De camping van gisteren in Hornum en ook vandaag in Morsum zijn van het type “mega”.  Hoeveelheden campers en caravans staan mannetje aan mannetje naast elkaar.  Een soort van kampeerparkeerterrein. En veel van die mensen kruipen ‘s avonds in hun eigen lunchbox op wielen om TV te gaan kijken. De auto moet er natuurlijk naast staan. Mijn oorspronkelijke kampeergevoel, dat wat ik van mijn ouders heb meegekregen is een heel natuurlijk kampeergevoel. Je rits van je tent open doen ‘s morgens en kijkend naar buiten. De wind in de bomen die je hoort. Savonds met andere kampeerders volleyballen, een kampvuur maken, met elkaar een wijntje drinken, voetballen enz. Ik mis dat hele oorspronkelijke natuurlijke kampeergevoel in veel van de huidige recreatieparken. Kampeerterreinen kan ik het al helemaal niet meer noemen. De natuur en de verbondenheid met elkaar is er uitgehaald. Geen kraak of smaak zit er aan. Kant en klaar vermaak is het geworden. Alles voor rendement en commercie. En voor de reviews op de socials natuurlijk.Ik ben blij dat ik de periode nog heb meegemaakt in de jaren 60-70 dat we de grote katoenen tent opstuurden naar Texel op camping Woutershok. En wij er naar toe fietsten. En twee fantastische weken op Texel hadden in de zomer. Verandering is het enige constante in de tijd! Tot slot had ik op het stationnetje nog een heerlijke koffie met een ‘zimtschnegge’. Moin!!

7 augustus – Højer

Van Morsum met de trein een heel klein stukje over de Hindenburgdamm. Naar Klanxbul. Je zal er maar wonen in een dorpje met zo’n naam. Hiervandaan naar de grens geslenterd. En vanaf de grens een ellenlange grasdijk met links en rechts ruimte . En weer die mooie wolkenluchten. Maar het bleef gelukkig droog langs het Højer kanaal tot aan de sluis waar een café annex groepsverblijf is met shelters. In zo’n shelter overnacht ik nu. Wel met de binnentent opgehangen want aan de waterkant heb je muggen. Die klaar staan om te smullen van zo’n wandelaar uit Tuitjenhorn. Er passeerden nog heel veel mooie luchten als je even op de dijk bij de sluis ging staan.  Vi ses!

8 augustus – Husum-Ballum

Waar denk je aan als aan Denemarken denkt? Zijn dat de grindwegen? Windmolens? Windmolenparken? Oude boerderijen? Weids landschap? Vanmorgen werd ik wakker door waterhoentjes die aan het spetteren waren in de sloot. Ik sliep op de boerderij/cafe Hohentwarte in een shelter. Deze stond vlakbij die sloot. Gisteravond heb ik maar even mijn binnentent als klamboe in de shelter opgehangen. Kampeer je bij water dan kan je muggen verwachten. In Hojer bij de supermarkt reepjes en yoghurt voor onderweg ingeslagen. Via diverse grindwegen naar Ballum gelopen en op de plaatselijke camping mijn kamp gemaakt.

9 augustus – Skærbæk

Een warme wandeldag!  Ik genoot van de ruimte op de zeedijk. Er was een zuchtje wind, en vooral veel uitzicht richting Het eiland Rømø. Deze dijk is nog niet eens zo oud. Hij stamt uit 1920. Daarvoor was het een kweldergebied waarbij de boerderijen op warften stonden. Ooit is er in 1634 een heel dorp door de zee verzwolgen. En ook in 1976 is de dijk een keer doorgebroken bij een storm. De warften zijn nog te herkennen in het landschap als bulten. Op de plek van het verdronken dorp staat nu een klein museumpje. En verder wandel ik over de grindwegen waar zo nu en dan een trekker langs komt of zelfs een combine om de tarweoogst of het stro op te halen. Jammer is dat de Slusekro dicht is. Het café bij de sluis. Daarvoor in de plaats een teug water uit mijn camelbackfles. Aangekomen in Skærbæk tref ik daar Marieke aan die me ophaald om op de Gudenå te gaan kanoën. Vanuit Tørring richting Silkeborg. Leuk zo al die heerlijk rustige manieren van reizen. Hoe langzamer hoe mooier. Mijn wandeltocht gaat een andere keer weer verder op de plek waar ik gebleven ben. Vermoedelijk in september. Er ligt nog ruim 450km aan wandelpad op me te wachten tot aan Skagen. Maar geen haast! Het gaat om de reis, en niet om het doel!

DEEL 3 (3 tot 18 september) van Ingmar zijn reis naar Skagen. Alle andere foto’s te zien op zijn Polar steps pagina.

2 september – Kolding

‘s Morgens vroeg heeft Marieke mij op de trein gezet in Alkmaar noord. NS internationaal had mij een tijdschema gegeven met 4 keer overstappen en dan zou ik 17:45 in Kolding aankomen. Nou het werd dus 6 keer overstappen en aankomen om 19:15. Want het overstappen in Hamburg op de ICE naar Kopenhagen ging niet door. Via de S-bahn, en enkele lokale lijntjes kwam ik er heus wel. In de B&B Gertruds Villa vond ik een plek. Vlak bij het station. Deze villa was ooit het zeemanshuis van Kolding. Prachtige oude foto’s uit die tijd hingen er in de ontbijtzaal. Er was een supermarkt vlakbij en daar had ik snel even een salade en een noedeltje gescoord. En daarna snel de binnenkant van mijn oogleden bekijken.

3 september – Lindknud

Het wandelstuk van vandaag bestond uit ca 17 km bos en akkerland in een motterig buitje. Soms wel jas aan, en soms ook weer uit. Eerst met de trein naar Holsted. Ik moet zeggen dat ik amper mensen tegenkom. Een enkele lokale bewoner die zijn hond uitliet daargelaten. Het bos is stil en vochtig. En heerlijk wandelbaar! Denemarken is wel het land van de shelters. Een flink netwerk van eenvoudige houten onderkomens waar je zo je slaapzak in kan uitrollen. Met vuurplaats, vaak ook wat hout. WC en water vind ik bij de nabijgelegen sporthal. Die tot 22 uur ‘s avonds open is. Geen probleem. Ik zit nu even bij mijn vuurtje te lummelen en tussen 20 en 21 als het donker wordt kruip ik al gouw in mijn slaapzak.

4 september – Vorbasse

Ronduit een natte dag. Met harde regen. Maar daarom is dat heidegebied in het beekdal van de Holmeå niet minder mooi. Hier kruis je de kust naar kust wandelroute. En voor de rest is het gewoon lekker doorlopen en reepjes in je broekzak om af en toe te happen. Van stilzitten en pauzeren komt het er niet van. In het dorp Vorbasse heb ik bij de supermarkt nog een paar repen gekocht en een flesje drinkyoghurt om even hup weg te klokken. En verhip hier is ook een shelter in de buurt! Daar ben ik heen gegaan en vandaag blijf ik hier ook. Regenjas van het merk Rab die doorslaat even te drogen hangen. Ik vind hier wel wat takken en hout in het bos om te stoken. Maar ook dat is drijfnat. Dus laat ik dat maar zitten. Morgen een nieuwe kans op een vuurtje!

5 september – Randbøl

‘s Morgens vroeg zo rond half 7 sta ik op. Want ik ga zo’n beetje met de kippen op stok. En dan word je vanzelf vroeg wakker. Maar het weer zat me nog niet mee. In de ochtend een paar hele felle buien. Nat word ik daarvan! Maar ik liep het bos uit om een groot heideveld over te steken. Plotseling breekt er de hemel open. Een heerlijke opklaring . Zo geniet je pas flink van die mooie paarse heide. Maar er zijn ook flink wat stukken waar het pijpestrootje de overhand krijgt. Nog enkele buien krijg ik in de middag te verduren. Maar korte buien. Ontspannen met de wind mee wandel ik het dorpje Randbøl binnen en vind al snel de shelter bij het scoutinggebouw. Loopafstand was vandaag 17 km . Niet teveel, maar zeker ook niet te weinig. Er is een vuurplaats. En de truc om je je vuur te starten met watten gedrenkt in vaseline werkt uitstekend. Ik zit nog even na te genieten bij de vlammetjes. Zo meteen lekker snurken !

6 september – Jelling

Ik had niet verwacht het plaatsje Nieuwe Niedorp tegen te komen in Denemarken. Alleen anders gespeld. Het landschap verandert hier een beetje. Iets meer glooiend. Het begon vanmorgen met een laag zonnetje door een beekdal met bos. Het bos nog vochtig. Mooi licht. Ik heb hier maar even de Gamaschen aangetrokken. Ik passeer een kasteel genaamd Engelsholm en daarna een atelier van een kunstenaar. Langs een meer waar het erg drassig was. En daarna weer omhoog tot aan de buitenkant van Jelling. Daar op het scoutingterrein vond ik een sublieme shelter. Even een telefoontje plegen voor de code van het toilet. En alles is voor de bakker. Het menu bestond uit couscous met vis en tomaat. Goed dat is Mexicaanse kruiden mee heb. Voor iets meer smaak. Want dit menu eet ik al een paar dagen. Morgen kijk ik naar variatie. Ik heb een beetje een dilemma. Ik kan kiezen om all the way de Hærvejen te nemen. Of ik kom kan er voor kiezen om het gedeelte wat ik met Marieke heb gekanood op te nemen in de route naar Skagen. Dan zou ik bij Randers de route weer op moeten pakken. Bij de laatste versie kan ik zeggen dat ik naar Skagen op 3 verschillende manieren van langzaam reizen ben gegaan. Te voet, per fiets en per kano. Ik ga er nog een nacht over slapen.

7 september – Givskud

Omdat ik heel lang bleef ronddwalen in het museum in Jelling, was ik pas laat aan de wandel. En bovendien was er ook nog een braderie in Jelling. Een bakker met koffie en wat zoets. Maar niet getreurd nu weet ik alles over Harald Blåtand. En dat hij in 985 al bluetooth had op zijn telefoon. Het schijnt dat hij een verschrikkelijk slecht gebit had. Vandaar de naam blauwtand. Het museum ging ook over de twee enorme grafheuvels bij Jelling. Met wat er ontdekt is daarbinnen. Een aparte afdeling betrof een vikingschat uit 635 die er in de buurt gevonden is. Een gouden schat. En vanaf het dak had je een prachtig overzicht en uitzicht over de omgeving met zijn archeologische monumenten. Bijzonder zijn ook de met runen gegraveerde zwerfstenen. Waarop voor het eerst in de historie de naam Denemarken genoemd werd. Het vermoeden bestaat dat de grafheuvels voor de ouders van koning Blauwtand zijn gebouwd. Koning Gorm de oude en zijn vrouw Thyra. Ik hou hiervan. Deze geschiedenis. In een volgend leven zou ik misschien best wel archeoloog willen zijn. Verder had ik nog een heerlijke wandeltocht naar Givskud. Waar ik nu bij een shelter knus bij een knapperend vuurtje zit en een mok oploskoffie.

8 september – Johannesberg

Ik wil een ode schrijven aan de Deense shelters. Wat geweldig dat die er zijn. Ik heb ook een kampeerhangmat mee maar die heb ik in de afgelopen week nog niet gebruikt. Die shelters zijn erg handig. Je ligt er droog. Je rolt er zo je slaapzak in uit. Vaak is er een vuurplaats. Dan moet je nog wel zelf wat hout sprokkelen en de handigheid hebben om het vuur met simpele middelen aan te steken. Maar heel soms ligt er al wat droog hout. En wat me opvalt is dat er weinig  verschijnselen van vandalisme zijn. So far so good! Sommige shelters daar moet je je voor aanmelden en iets betalen. Meestal iets als 50 Deense kronen. (€6) Nou dat is toch te doen? De shelters vind je op de “Shelter-app” of op “Vildnis”. Deze dag ben ik tot aan Tørring gelopen en vandaar met de bus en de trein tot aan Langå gereisd. Dat is de plek waarvandaan ik met Marieke met de kano pas geleden de Gudenå heb afgepeddeld. Zo betrek ik deze kanoroute ook in mijn pelgrimage naar Skagen. Bij Johannesberg heb ik overnacht bij de Gudenå. Ik was vergeten dat het dinsdag was. Dat is de avond dat de plaatselijke schietclub hier vlak bij komt oefenen. Het geknal duurde ongeveer van 18 tot 20 uur. Ieder heeft zijn eigen hobby!

9 september – Alum

Soms loop je in een beekdal met bossages. En als de zon schijnt en het bos is nog vochtig, dan is dat heel sprookjesachtig. Een ander moment wandel je over een plateau. Dan kijk je uit over een golvend landschap. Met pas gezaaide winterrogge en soms ook met akkerranden met phacelia. Je kijkt dan naar wolkenluchten. Wolken die komen en weer gaan in alle soorten en maten. Ze zijn nooit hetzelfde. En zo kom in aan in het dorp Alum. Vlak naast het riviertje de NørreA vind ik mijn plek. Ik heb niet te veel eten bij. Ik heb nog wat noedels en een paar tortilla’s en wat vis in een blikje. Dat is dan mijn maaltijd. Groente eten haal ik een andere keer wel weer in. In dit landelijke gebied zijn er weinig winkels. De ouderwetse kruidenier bestaat hier ook al niet meer. Maar goed dat ik bij vertrek in Langå nog even bij de Bageri een kop koffie met een zoete kledder heb genuttigd.

10 september – Hastrup

Mijn schoenen en mijn sokken hadden er vanmorgen al zin in. Ze stonden al klaar boven op de shelter om uitgelaten te worden. Alum is een klein dorp in het dal van de Norreå. Via het bos, een beetje vals plat omhoog zag ik een enorm landgoedhuis. Het slot Fussingø. Aan de Fussingosø. Daarna werd het wandelpad wat meer asfalt. In het bos werd ik nog geënqueteerd door een paar studenten bosbeheer. Over wat ik vond van het bosbeheer . Het schijnt dat er pas sinds kort ook wolven in Denemarken zijn . Een wolf in het Deens heet een “ulv “. Ik had mijn route zo gemaakt in samenwerking met Komoot dat ik supermarkt tegen kwam. Dat is lekker voor een extra reepje en wat noedels voor ‘s avonds. Duidelijk is dat ik wel een agrarisch gebied door moest met voornamelijk geasfalteerde B-wegen. Een verrassing had ik in Rastad waar een dame vroeg of ik een QR-code had voor mijn fundraise actie. Kijk, daar wandel ik graag extra voor over een geasfalteerde B-weg. Even later toen ik weer op pad ging kwam de dochter van die dame mij een blikje frisdrank achterna fietsen. Dit zijn zo van die verrassende micro encounters. Mijn shelter van de dag vond ik in Hastrup in de achtertuin van een gepensioneerde soldaat van het vreemdelingenlegioen. Deze man Bent genaamd sprak ook zeer goed Frans. De shelter was pico bello verzorgd met prachtig droog gekloofd hout . Klaar voor gebruik. Fantastische dag!

11 september – Mosely shelter

Vrijdag was een nogal grijze druilerige dag. En zo voelde ik me ook. In de ochtend viel het nog een beetje mee. In het dorp Spentrup heb ik onderweg nog wat snel wat mondvoorraad gekocht bij de Brugtsen supermarkt. Daarna volgde een beukenbos en een heel vaag pad door een beekdal. Dat was een beetje struinen door het zompige hoge gras. Een voetpad wat bijna niet gebruikt is. Bij Hem kwam ik weer op de weg terecht en was het nog 3 km gaan tot aan de Mosely shelter. Weer zo’n pracht gelegenheid om te verblijven. Basic maar het is er allemaal. Zoals een kraan, vuurplaats, genoeg stookhout, compostplee. Ik had mijn maaltje net op en komt er een grote Eritrese familie hier uit de buurt een feestje vieren. Met eten en drinken. Ik mocht meegenieten. Heerlijke gegrilde maïskolf van het vuur met een biertje erbij, wat ik kreeg aangeboden. Door de jonge kinderen werd ik ondervraagd welke voetballers ik het beste vond. En werd er ook nog gezongen. Ik heb bij het vuur het verhaal verteld van koning Blauwtand. Daar moesten ze wel om lachen. Om 10 uur ‘s avonds vertrok de familie weer. En de volgende ochtend bij het ochtendgloren gloeide het vuur nog wat. Goed om weer even op te stoken voor een pot thee en warme muesli. Ik ben benieuwd naar de verassingen van deze zaterdag.

12 september – Norup

Het grote verschil tussen wandelen in Denemarken en Nederland is dat je hier in Denemarken weinig wandelaars en fietsers tegenkomt. Zeg maar geen! Misschien omdat het september is? Denemarken is een dun bevolkt land? Op het Pieterpad, Trekvogelpad etc. In Nederland kom je bijna ieder kwartier iemand tegen. Er bekruipt me een gevoel van dat ik nu toch echt alleen hier ben. Dat is wat ik bijna niet meemaak. Ik wandel door mooie beukenbossen en over druilerige grindweggetjes langs akkers. Moet regelmatig omlopen om boodschappen te kunnen doen. Als je dagelijks 4 a 5 wandelt heb je ook meer brandstof nodig. Een bakkerij met een bord “til slag” er voor. Te koop! Ik durf het bijna niet te zeggen maar, heb ik een klein beetje heimwee? Het zijn gevoelens die ik eigenlijk bijna  niet ken. Een vuur kunnen maken ‘s avonds bij een shelter ervaar ik als een enorme opkikker. Goed voor mijn moraal. Ik ga met de kippen op stok. Vroeg slapen en op tijd weer op. Daarbij droom ik nu veel. Vreemde dromen! Thuis heb ik dat zelden. Toch wel bijzonder hoor. Om zo’n tochtje te doen op eigen voeten. Is dit nu pelgrimeren?

13 september – Veddum

Ik heb vandaag mijn schoenen droog gehouden omdat ik de hele route heb afgelegd over een voormalige spoorbaan. In de hagen langs de spoorbaan staan vaak de gebruikelijke bomen en struiken. Zoals meidoorn, lijsterbes, els, sleedoorn en dergelijke. Maar wat ik ook heel veel aantref zijn appelbomen. Onderweg eet ik lekker van die appeltjes. Wilde appeltjes ! Maar soms vind ik er een soort die me doet denken aan sterappels. Hele lekkere appels! Ze zijn van verre herkenbaar omdat ze rood zijn. Maar als je er een hap van neemt blijkt dat ze van binnen ook een beetje rood zijn. Kan iemand van mijn volgers hier meer over vertellen? Zijn dit werkelijk sterappels? Ik moet ook even vertellen dat ik onderweg in Hadsund het niet kon laten om een lekkere lunch te nuttigen. Het was al een tijdje dat ik genoeg kreeg van de eentonige maar praktische couscous met blikje vis en tomatenpuree-maaltijd. Bij restaurant Da Vinci in Hadsund serveerden ze mij een prima vislunch met een lekker lokaal IPA-biertje er bij. Ik liep daarna als een zonnetje langs de haven aan de Mariagerfjord en daarna weer over de voormalige spoorlijn naar de shelter bij het dorp Veddum. Gelukkig lag er ook al stookhout voor me klaar. Wat een mazzelaar voel ik me!

14 september – Lille Vildmose Centeret

Richting Lille Vilmose verandert het landschap. Golvend landschap maakt plaats voor veengebied. Moerassig en vlak. Gelardeerd met stukken berkenbos. In dat berkenbos kwam ik ook enkele wilde zwijntjes tegen. Maar die wilden niet kennis maken met mij. Dus renden ze weg. Onderweg was er geen supermarkt. Dus moest ik wat avondeten betreft het doen met het beetje couscous, tonijn uit blik, en gedroogde mango. Om hier een wild zwijn te grazen te nemen is ook weer zo wat. Ik heet Ingmar en geen Obelix. Wat loopstijl betreft voor vandaag , heb ik last van een soort van zwabbervoet. Ik heb ergens onderweg me verstapt en mijn rechter enkel verzwikt. Ik voel dat mijn enkelbanden een beetje zijn verrekt. Even aankijken hoe dat verder gaat. Ik loop al rustiger en met aandacht. De shelter wordt onderhouden en beheerd door het natuur informatiecentrum. Deze heeft schuifdeuren. Om eventuele wolven op afstand te houden waarschijnlijk. ‘s nachts heb ik wel veel uilen gehoord en ergens in de verte ook een burlend hert. Nee geen wolven!

15 september – Hals

“Het gaat om de reis, niet om de race!” Ik loop met mijn rechter voet een beetje gek. En niet makkelijk. Ik overweeg om ergens extra rust te nemen en te bunkeren. Want ik moet meer eten. 4 a 5 uur wandelen met een rugzak van 16 kg, daar heb je meer kcal voor nodig dan van een noedeltje of beetje couscous. Naar Hals is de bedoeling vandaag. Voor de verandering heb ik een B&B geboekt om even bij te komen. Onderweg was Komoot niet echt creatief. Een heel stuk saai recht fietspad naast een provinciale weg naar Egense. Komoot heeft vaak betere wandelpaden voor me uitgezocht. Aangekomen in Hals heb ik gegeten, nee geschranst!! En viel doodmoe op een bed. Het uitzicht over de Limfjord is wel mooi. Vanaf de pontveer van Egense naar Hals. In een tuin staat een oud houten traditioneel gebouwd vissersschip. En in een akker een autowrak. Hals spreek je niet zo uit zoals het er staat. Als ik het iemand vraag, klinkt het meer als Els. Wonderlijke taal dat Deens. In Hals besluit ik om mijn voet een tijdje rust te gunnen. Ik vraag aan de eigenaresse van de BenB om advies. En die zegt , kom in de maand mei terug. Want het noordelijke gedeelte is absoluut de moeite waard. Van mezelf pushen, daar houd ik niet van. Ik luister vooral naar mijn lichaam en mijn hart. Mensen hebben het wel eens over Peace of Mind. Dat bestaat helemaal niet. Het is of peace, of het is mind. Die twee kunnen niet samen bestaan. Met wandelen kom je al aardig in de buurt van die peace. Morgen even naar Bjerringbro. Nog even voor het gevoel van het overnachten in een shelter. Die in Bjerringbro is een luxe shelter. Er zit een stopcontact in om je mobieltje op te kunnen laden. En sierLED-verlichting. En overmorgen vanaf Bjerringbro per trein terug naar huis. Naar Tuitjenhorn.

16 september – Bjerringbro

Ik vertrek vanaf Bjerringbro omdat het een goed centraal punt is om op de trein te stappen richting Kolding. Bovendien is er een prima onderhouden shelter, de rivier de Gudenå is er om te janken zo mooi. En bij de bageri, de Deense bakker ga ik nog even buurten voor een koffie en een Deens gebakje. Mijn inactievooralzheimer blijft doorgaan. Ik ga voor de lange termijn. Dag Denemarken! 🇩🇰. Tot gauw! Vi ses!

Één reactie op “Ingmar: ‘Het wandelen vertraagd zo lekker’.”

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *