‘Buiten uitkleden en goed uitkloppen, ik haat dat zand’. Ze vindt het allemaal prima als ik met m’n zus naar het strand ben geweest maar niet dat zand ons huis binnenkomt. Terwijl ik dit stukje schrijf is mijn lief alweer aan het stofzuigen. Ze is niet de enige die er problemen mee heeft…
M’n wekelijkse duo-bike ritje met zus Rennie staat dinsdag weer in het teken van zwemmen in zee. Maar voordat het zover is, gaan we hongerkweken door nog een blokje om te rijden. Bij de bieb in Julianadorp nemen we een bakkie choco en cappuccino. Genietend van het mooie uitzicht van deze Top-bieb, zie ik in m’n ooghoek een man met zonnebril achter de computer werken. Een stapel boeken en schrijfpapier ligt naast hem. Even later raken we aan de praat. ‘Thuis heb ik geen internet, maar ik heb wel steeds meer moeite met lezen’.
‘Oh vandaar dat je die zonnebril draag’. Nieuwsgierig vraag ik hoe het komt en wat hem interesseert. Er ontstaat een zeer bijzonder gesprek. (vanwege de privacy blijft het hierbij).
Rennie en ik vervolgen hun reis. ‘Pakken we de chinees of nemen we een nasi-schijf op het terras?’ Het strand kan wel even wachten, we schuiven aan bij ons favoriete snackbar Foreest in Julianadorp. Rennie een biertje en schijf, ik een berenhap. Lekker!
Dan rijden we naar de strandopgang van Paal 6. Meestal staat bij het strandwachthuis een dikke banden gehandicaptenstoel. ‘Die is uitgeleend, maar ik haal hem wel even op voor u’, zegt de behulpzame strandwacht jongen. Zo weet ik m’n zus tot aan de vloedlijn te brengen, waar toevallig een ideale kuil is gegraven. Tien seconden later ligt ze te snurken op het zand.
Wat doe je zoal in een kuil? Snurken, boekie lezen en paparazzi spelen…
‘Tijd om koppie onder te gaan zus’. Het kost even moeite, maar ze gaat erin. Het is heerlijke toeven zo eind augustus. Die zomer van 2026, er komt maar geen einde aan. De dikke banden kar wordt nog een keer geleend van een vriendelijke gehandicapte Duitser. We gaan voor de tweede rond naar snackbar Foreest.
Dit keer wordt het een patatje pinda met een lekkere Grolsch uit de beugelfles. Eigenlijk heb ik ook trek in een slokje en vraag om een tweede bekertje. ‘U heeft er toch al één gehad?’, zegt de snackbar vrouw nors. Wanneer ze even later op het terras is, ziet ze dat ik m’n sandalen heb uitgeklopt. Boos pakt ze de stoffer en blik. ‘Die klanten van tegenwoordig worden steeds brutaler’, zeg ik met een lach maar ze kan het niet waarderen. Rennie voelt altijd precies aan als er wat broeit en zegt: ‘Daarom wilde m’n broer een tweede bekertje…..’.
Het is bijna donker als ik heel tevreden thuiskom (voortaan maar weer een fietslampje meenemen). Het meegenomen zand probeer ik zo goed mogelijk niet naar binnen te nemen…….