Het verdriet én geluk van tuinieren

Wat waren ze trots Astrid en haar lief op hun nieuwe kas. In mei schreef ik een blogbericht over het geluk van tuinieren op hun volkstuin in Schagen. Het plezier van hun in maart geplaatste kas was van korte duur. In juni brak er in de Noordkop een hevig noodweer los en weg was de kas. Wat een verdriet!

Traantjes vloeiden. De meeste plaatjes veiligheidsglas waren nog heel, maar de gesneuvelden lagen in duizenden stukjes verspreid in de tuin. Het aluminium latten en frame was verloren en ging naar de stort. Hoe heeft dat nou kunnen gebeuren? Even een terugblik:  

Vrijdag 19 juni, na een weekje fietskamperen ben ik weer thuis. Net op tijd want na een paar bloedhete dagen voorspeld het weerbericht onweer. Wanneer ik ’s avonds achter m’n computer m’n reisblog bijwerk, barst een verschrikkelijk onweer los. Donder, bliksem, regen en een snoeiharde storm. In ons dorp richtte het noodweer een ravage aan: zestien grote bomen waren aan de Molenvaart omgewaaid.

Het plan was dat ik samen met Astrid naar Eindhoven zou rijden voor een familiefeestje (Brigit was er al). Dat liep anders, ze appt:  ‘Er is vannacht iets heel ergs gebeurd (zie foto ingestorte kas). We moeten dit vandaag echt gaan opruimen want er ligt ook in allemaal andere tuinen glas. Sorry ik kan dit niet achterlaten…’.

Oh, wat een ellende daar op de volkstuin van Schagen. Ondanks de storm viel de schade bij de meeste tuinders mee. Alle bouwwerken stonden nog overeind, alleen de nieuwe kas was aan diggelen.

Na het opruimen bleven ze niet lang treuren. ‘De glasplaten die nog over zijn, kunnen we vast nog gebruiken voor de nieuwe kas’. Mijn schoonzoon staat niet bekend als een handige doe-het-zelver. ‘Ik zoek op internet uit hoe het werkt en koop goed gereedschap, dan moet het lukken’, is zijn luchtige kijk om een nieuwe kas te bouwen.

Niet veel later krijgen we op de app de eerste foto’s van het geraamte van het bouwwerk. Zijn het ook de invloeden van onze dochter Astrid? Wat we zien lijkt heel erg op het vierkant van een stolp, stevig verankerd met beton in de grond. Zo’n sterke constructie kan windkracht tien aan!

De volgende fase is het bij elkaar scharrelen van oude kozijnen en bij de bouwmarkt nieuw hout kopen. Ook ik denk een steentje hieraan te kunnen bijdragen. ‘Kan je deze vier stevige palen gebruiken?’. Bij ons op de buurt worden woningen gerenoveerd en dan vind je soms wat. Zo kwam ik ook een uitklap raampje van aluminium tegen. ‘Ja hoor we kunnen alles gebruiken’.

Vorige week kwam ik nog mooie deur met glas tegen. ‘Haha, zo de ene na de andere goeie vondst, maar deze hebben we niet meer nodig, hij zit bijna dicht’. Via de app worden we goed op de hoogte gehouden, maar veel leuker is natuurlijk om alles in het echt te zien.

Brigit hoort dat ze zondagochtend weer op de tuin bezig zijn. Bij de Kemphaanlaan bouwplaats scoor ik nog een leuke paal die in de auto meegaat. Op naar de volkstuin vereniging van Schagen, want hier gebeurd het en daar schijnt de zon. De bouwploeg is net bezig om de laatste 6 glasplaatjes erin te zetten waardoor hun nieuwe kas aan 3 kanten dicht zit. Brigit doet intussen wied- en maaiwerk en ik ontdek een mooi plekje waar 4 trottoir bandjes kunnen liggen.

Het bouwproces vordert gestaag. Volgende week komen de rabat delen en wordt de laatste zijkant dicht getimmerd. Hopelijke brengt september nog wat mooie nazomerdagen en kunnen we in de winter lekker droog en warm in de nieuwe kas verpozen….