Vandaag beginnen: niets verspillen en gezond blijven

Vandaag beginnen: niets verspillen en gezond blijven

We zouden wat meer een scharrelmens moeten worden. Zoeken naar een mens en milieuvriendelijk bestaan. De voorkeur geven aan kleinschaligheid. Kwaliteit stellen boven kwantiteit”. Tsjonge Cor, wordt het niet eens tijd om vandaag te beginnen….?

Dat van die scharrelmens staat in het boek van Sietz Leeflang: ‘Vandaag beginnen’, uitgegeven in 1979! Sietz leeft helaas niet meer, maar was zijn tijd ver vooruit. Zijn visie probeer ik dagelijks in de praktijk te brengen.

Deze winter worden er vooral heesters in het voedselbos Kreilerwoud geplant.

Daarom breng ik vrijdag een bezoek bij Jelle Fekkes, de man van voedselbos Kreilerwoud in Barsingerhorn. We zijn aan het rondje om elkaar voor te stellen: ‘Ik ben Cor, professioneel levensgenieter. De beste ontspanning krijg ik door buiten in de natuur te zijn. Dat doe ik bij wat ooit milieucentrum De Michaëlshof was’. Mijn tuinmaten Hans en David zijn ook meegekomen en knikken instemmend. Het initiatief van de excursie naar het voedselbos komt van Marja. Zij is één van de nieuwe eigenaars van ‘De Michaëlshof’, die de tuin in het zelfde gedachtegoed voortzetten onder de naam ‘Het Rijk aan het Wad’.

Landschraparchitect Jelle Fekkes de uitvoerder van het voedselbos

Daags ervoor besluit ik om me ook naar de excursie te gaan. Twee jaar terug had ik al gelezen over de plannen van het Ecobuurtschap Kreilerwoud. Een proeftuin nieuwe woonvormen in de gemeente Hollands Kroon: ‘Wonen in een ecobuurschap, in balans met de groene omgeving en met elkaar’, een idee van Jelle’s broer Peter en zijn vrouw José, Het echtpaar woont op het terrein in een stolp boerderij, terwijl hun moeder Thea langs het pad naar achter in een mantelzorg huisje woont.

Peter en José Fekkes de bedenkers van het ecobuurtschap Kreilerwoud

Eigenlijk ben ik erg nieuwsgierig. Hoe ver is het met de plannen van het ecobuurtschap? Op m’n roeifiets rij ik van Oudesluis naar de Westfriese Omringdijk naar het adres Kreil 6. Een schuin pad de dijk af en ik ben er.

Bij de buren aan de Kreil meer groen, maar verschrikkelijk veel rotzooi

Bij de buren maak ik een foto. Een groene oase met enorm veel rotzooi. Daar mogen wel een paar containers geplaatst worden! Bij de familie Fekkes is heel wat minder bebossing, maar een stuk opgeruimder. De blaffende hond is geen roeifietser gewend en eigenaar Peter wijst me de weg naar het Ideeën Theater (Nan Cuna). Een verbouwde agrarische schuur met daarin kantoren, meerdere ruimtes voor trainingen, waaronder een theaterzaal en vrije ruimte voor nieuwe ideeën.

Hier ontmoet ik de rest, maar ook het jonge stel Corné en Kim. Zij wonen op de boerderij van de ouders van Kim in Heerhugowaard en oriënteren zich om op een andere groene plek te wonen. We drinken lekkere koffie en ik krijg Jelle z’n verhaal te horen. Hij heeft een bedrijf in landschapsarchitectuur. Met z’n gezin woont en werkt hij in Haarlem. In 2017 is hij begonnen met de aanleg van het voedselbos Kreilerwoud. Intussen is hij drie jaar verder en sta ik te popelen om te zien hoe het er bij staat. ‘Een educatief en productief voedselbos. Een plantage vol smaken. Een nieuwe manier om eten te verbouwen, met de natuur als basis’, lees ik op de site.

Goed is te zien dat de boompjes last hebben van de harde wind.

De laarzen gaan aan, want de winter is nat en we lopen naar het perceel van de jonge aanplant. Jelle vertelt over de grillen van de natuur, de harde westen wind die de boompjes geselen en de vruchtbare maar zware kleigrond. Met moeite kan ik een pad onderscheiden in wat over tien jaar een bos moet worden. ‘Pas op Cor, je staat bijna op een frambozen struik’, waarschuwt Jelle. Met trots laat hij ook z’n kwekerij van jonge boompjes zien. ‘Die moeten er straks uit om een nieuwe definitieve plek te krijgen’. Dat soort klussen worden gedaan tijdens de vrijwilligersdagen. Het lijkt me leuk om hier aan mee te helpen.

Voor degene die zin hebben in een basiscursus:

De plannen voor het ecobuurtschap liggen momenteel even stil. Oorzaak is de drukte van het bedrijf van Peter Fekkes. Hij vertelt me dat de plannen veel interesse kregen, maar het viel hem tegen dat van deze gegadigden toch weinig mensen overbleven die er écht voor gingen.

Marja vind een schilderij achter de tegels van de kachel

Intussen wordt er ook noest gewerkt bij ‘Het Rijk aan het Wad’. In december zijn er veel bomen gekapt. Dat doet even zeer, maar snoeien doet groeien. Er komen nieuwe bomen en struiken terug die eetbare vruchten gaan leveren. Op de Facebook pagina lees ik een bericht van Marja: ‘Met bezwaard hart keuken en kachel demonteren. 😥 Maar dat moet nu eenmaal om het huisje van Michaël weer mooi te maken. En kijk, achter de kachel vonden we nog een schilderij!’.

Maandag heb ik met Hans en David in de tuin een stuk grond vrijgemaakt van gras, zodat we straks kunnen zaaien. De kas is helemaal opgeruimd en Marja heeft voor het eerst in haar leven groenteplantjes gezaaid. Nu nog regelmatig water geven, zodat de tuinboontjes straks de kouwe grond in kunnen. Laat het voorjaar maar komen! We kunnen trouwens nog wel een paar luitjes ‘met groene vingers’ gebruiken, dus wees welkom op de maandag van 10 tot 15 uur bij ‘Het Rijk aan het Wad’!

2 Comments

  1. Marja
    feb 17, 2020

    Leuk geschreven, Cor!
    Interssant verhaal van Fekke inderdaad, echt inspirerend!

  2. Kees
    mrt 19, 2020

    Mooi omschreven Cor! Treffend: de scharrelmens!

Laat een reactie achter op Kees Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *