De roetsende kraai vangt altijd wat

De roetsende kraai vangt altijd wat

Vijf weken lag ik aan de ketting (klussen, etc.) maar vandaag mocht ik weer met de roeifiets naar m’n favoriete vrijwilligerswerk-adres: zorgboerderij ‘Croon & Bergh’ in Burgerbrug.’ Wat ga je vandaag doen daar?’, vraagt mijn lief me bij de ontbijttafel. Het antwoord moet ik Brigit schuldig blijven. Het ritje via de Grote Sloot is al een uitje en ter plekke valt er altijd wel wat te doen. Onder het motto ‘een vliegende kraai vangt altijd wat’, ga ik op pad en beleef een mooie dag. Het avontuur begint al direct als ik langs het Oude Veer rij. Twee zwemmers komen net het water uit. ‘Zo dames is het niet frisjes?’, vraag ik. De meiden zijn bikkels, ze zwemmen normaal in zee, maar vandaag voor het eerst in het...

Lekker zo’n tulpenblaadje van Johanna en John

Lekker zo’n tulpenblaadje van Johanna en John

Als iets me geleerd heeft van de pandemie is dat op veel vlakken het roer om moet. Bollenkweker John Huiberts en zijn lief Johanna in St.Maartensvlotbrug begrepen in 2013 dat het anders moest. Het bedrijf veranderde radicaal van werkwijze en werd bioboer. ‘We verzorgden ons land niet goed, het werd natter in de natte tijd en droger en de droge tijd’ . John stopte met kunstmest en gif en kweekt voortaan biologische bloembollen en het bodemleven is weer gezond. Voor degene die humist Marc Siepman kennen (alle kleine beestjes helpen) is dit bekende kost. Maar 99% van de bollenkwekers blijven telen op de manier zoals ze dat op school hebben geleerd. Grootschalig en niet echt natuurvriendelijk. De vrijwilligers van zorgboerderij ‘Croon en...

Het zijn de mensen die het er toe doen

Het zijn de mensen die het er toe doen

‘Het is de plek die me trekt…’, Met liefde sprak Michaël Schouwenaar over zijn Michaëlshof. Het mileucentrum op een prachtige plek aan de Waddenzee op Wieringen. Zeker, de plek is fabelachtig, maar met die bijzondere mensen erbij is de plek nog veel mooier! Wekelijks rij ik naar Het Rijk aan het Wad (voorheen Michaëlshof), rommelen in de tuin en genieten van het plekkie, de natuur en de mooie mensen die er zijn. Exact hetzelfde is het bij mijn werk in natuurgebied Kruiszwin. Donderdag regende het pijpenstelen helaas geen rietruimen. Maar wij mannen missen elkaar en dus gaat de koffiepauze en appeltaart gewoon door (dit keer bij Hans thuis). Het werken voor en met elkaar wordt nog het beste in de praktijk gebracht bij de antroposofische...

Vrijwilligerswerk buiten, dat houdt me op de been

Vrijwilligerswerk buiten, dat houdt me op de been

Toen ik vijf jaar geleden m’n betaalde werkzame leven afsloot, ben ik niet achter de geraniums blijven zitten. ‘Pensioen, niet doen’, las ik als waarschuwing. Eeuwig op vakantie zijn, lijkt veel leuker dan het is, dus stortte ik me op het vrijwilligerswerk. In maart kwam er bijna een eind aan door de corona lockdown. Plotseling werd ik aan de ketting gelegd. Sinds juli mag ik gelukkig weer erop uit en in de natuur m’n gang gaan. Na het wroeten in de aarde mag Brigit m’n prutkloffie in de was gooien. Minstens de helft van de week doe ik vrijwilligerswerk: lekker buiten in de natuur bezig zijn. Binnen zitten gaat mij slecht af. M’n ijzeren conditie kan ik goed gebruiken met het simpele landarbeiderswerk. Het houdt me gezond en...

Watersnip wat ben je mooi!

Watersnip wat ben je mooi!

Hij lag tientallen jaren zielig op zolder en eindelijk mocht hij z’n prachtige vormen weer laten zien: onze De Waard Watersnip. Vrijdag zette ik hem op in de kwekerij van zorgboerderij Croon en Bergh en sliep er een nacht in. De Watersnip, een katoenen tent van 35 jaar oud, voor mij nog altijd de beste tent ooit! Voor fietsers is de Watersnip van bijna 8 kilo een tikkeltje zwaar. Daarom reed ik hem apart, een paar dagen eerder, op de roeifiets naar Burgerbrug. Ook ging de Agu Mobridge mee, een oud trekkerstentje, die ik ooit voor een prikkie kocht en mee naar Oerol ging op Terschelling. Links de Agu Mobridge, rechts De Waard Watersnip. De Watersnip kochten we in 1986 en ging mee in onze Renault 4 naar Schotland, Wales en Bretagne. Toen de kinderen kwamen,...

Snoeien doet groeien, ook bij Croon & Bergh

Snoeien doet groeien, ook bij Croon & Bergh

In de fruitteelt weet men niet beter: om te zorgen voor licht en ruimte voor bloesem en vruchten wordt er jaarlijks gesnoeid. De hoogstam boomgaard bij zorgboerderij Croon & Bergh in Burgerbrug had een stevige snoeibeurt nodig. Zaterdagochtend kreeg ik een korte workshop en ging met groepje vrijwilligers er aan de slag. Rob Hardewijn van Scorlewald was de initiatiefnemer en gaf ons een aantal snoei-instructies. ‘Gebruik de juiste kant van je snoeimes, dus de kneuszijde aan de kant van de boom en knip schuin af’. Zo krijgen we in een rap tempo wat tips, die ik hopelijk onthouden heb. Daarna gaan we in twee groepjes aan de slag. Ik zit bij Johanna en Marlinda en Jan is de man met de snoei-ervaring die ons snel wegwijs maakt. Jan, die ook een...